KalemKurusu

Sevmeli insan. Umarsızca, hiçbir yalan katmadan sevdasına… Alışkanlıktan öteye geçmeli içinde büyüttüğü amansız, dermansız, hiç ölmeyen aşkı… ne zamanki yüreği çarpar bir kuş misali gençleşmeli insan her kaç yaşında olursa olsun… Sevmek… Bir kelime midir sadece sevmek! Şarkılarda dinlenen bir ezgimidir sadece yoksa alkol akşamlarında yüreğe çalınan bir yudum şarap mıdır? İçince gerçekten güzelleşir mi insan? Yoksa zaten güzel midir sevgiyle addolunan? Öyle bir sevmeli ki seven sevdiğini, yüreğine dokunabilmeli aynı anda gözlerine bakarken. Aldığı nefes bastığı topraklar bile dile gelmeli aynı zamanda. İçinden sevmeli insan. Yüreğinden koparcasına. Yazının Devamı »

Yazının Devamı »

Gün geçmiyor ki bir TV kanalını açtığınız da yeni bir dizi ya da program başlamamış olsun. TV kanallarının rekabet hızlarına yetişmek neredeyse imkânsız hale geldi. Artık hangi karakterin hangi dizide oynadığını karıştırır olduk. Birçoğunuzun artık her gün bir yenisi başlayan dizilerden ve gündüz kuşağı programlarının abukluklarından bıktığını tahmin ediyorum. Bir de bu aralar bol keseden para dağıtan yarışmalar moda oldu. Sunucularının iki kelimeyi bir araya getirirken içkence çektikleri ve çektirdikleri o fevkaladenin fevkinde olan programlar var ya işte onlar… Türkiye’de açlık sınırının altında yaşayan milyonlarca insan varken bu tarz programların prim yapması da kaçınılmaz oluyor doğal olarak. Açılan kutulardan ya da sorulan sorulara verilecek cevaplarla götürülecek milyarlar dururken çalışmak kimin umurunda. İş varda biz mi çalışmıyoruz diyeceksiniz. Sizde haklısınız… Yazının Devamı »

O sıralar, gündüzleri lüks bir alışveriş merkezinde bir kitapçıda asgari ücrete tezgahtarlık yapıyor, geceleriyse gün ışığında şahit olduğum çirkinlikleri unutmak için deli gibi içiyordum.
Tipler yine olağandı. Olağan, olduğu gibi, patlama yok heyecan yok, risk yok, endişe yok, olması gerektiği gibi. Sıradan ve ölümcül hayatlar. Yemek artığı gibi akşamların gündüze vurmuş yağ lekeleri gibi yüzler. YÜZDE YÜZ ÖLÜM ve YÜZDE YÜZ GARANTİ. Yazının Devamı »

Gündüzün karanlığında kayboldu gece…
Gerçek mi? Biz gerçek değiliz siyahın kayboluşu gibi…
Beyaz karanlığı içine aldı…
Siyahın kayboluşu bu, beyazın en derinliklerinde.

Yaşlı bir odun sobasıyım ben odun dediysem inanmayın hiç odunla ısıtmadım ev halkını kömürlede pek tanışıklığım yoktur en çok eski kazak ve ayakkabıyla ısıtırım ama yakmayı en çok sevdiğim şey üç küçük çocuğun üzerinde kabira (kızarmış ekmek) yaparız umuduyla sokaktan topladıkları karton ve kırık tahta parçalarıdır o zaman daha bir zevkle yanarımumtlarına ortak olduğum için. Bir de her pazar akşamı balık yerler balıktan sonra üşümesinler diye atom karınca misali yanarım onlar elmalarını yerken anne soğuk mutfakta bulaşık yıkar. Mevsimlerden kış havada hüzün, yoksulluk ve hacışakir sabunun kokusu var en sevdiğim renk rutubet yeşili. Acının verdiği mutlulukla kal ve zaman’a inat büyüme… Canım kardeşim.

Ne zaman geliceğini hissetmeyi

ve o an seni görmenin

telaşı içindeyim…

Suratını özledim.