KalemKurusu

Belleğinde silinmiş hatıraları yaşıyorum,sen bilmezsin.
Bir aşkın ardından kalan kırıntıları veriyorum içimdeki güvercinlere.Hepsinin adını umut koydum.

Umut güvercinlerini salıyorum gökyüzüne.Kimisi uçmak istemezken,kimisi de bana inat yanına havalanıyorlar.Hepsini sana göndericem yakında.Öncesinde sensizliği ezberletiyorum onlara.

Artık sabahları da erken uyanmıyorum.Sanırım yok oluyorum yavaş yavaş.Kimsenin farkında değilim.İçtiğim aynı sigara aynı tadı vermiyor sende sonra.Daha da acı geliyor.Ve aynı şehir.Anlamı yok oluyor.Sen yoksan hiçbir şeyin tadı olmuyor.Ne film izlemenin ne de yemek hazırlamanın.

Hayatı kurallarına göre oynamak gerekiyor bazen.En umutsuz anlarında paçavra edilmiş bir aşktan sonra hele ki.Vurdumduymazlığımı yansıtsam da seni umursayamıyorum.Belki de hiç olmadığı kadar anlamsız cümleler kuruyorum son zamanlarda.Ne dediğimi bazen ben bile bilmiyorum.

Kırmızının tonunu veriyorum her şeye.Kullandığım çakmaktan,sigara paketine…Ve senin adını veriyorum içimde ki hayallere.Senin gerçek olmadığın rüyalara umut çırpıyorum.Sonra yoruluyorum,yorulduğum yerde uyuyakalıyorum.Gözlerimde bazen yaşlarla.Penceremin camına gözlerinin silüetini taşımaktan yoruldum..

Hatalarımı gözden geçirmek adına güzel bir zaman dilimiydi yaşattığın.Ve hayatımda bıraktığın derin izlerden bir tanesiydin.Adın yoktu aşk lügatında.Ama artık olmalı..,Aşk-ı Bade…

Sercan Taşkıran