KalemKurusu

Şu an İstanbul’a herhangi bir sahilinden bakmak için,
Kapatıyorum gözlerimi seninle birlikte.
Her yanım İstanbul…

Düşüyoruz bir gecenin sessiz mekanına.
Sahipsiz bir mekanda geceye.
Mekansızlığımızın en derin arklarından geçip kendi yolumumuzu buluyoruz.
Ve taşıyoruz içimizde koca bir kentin bıraktığı izleri,
Kaldırımların arasından bir mazgala düşerek denize sürükleniyoruz yanızmdaki çöllerimizle.
Uzak kilometrelerin arasından alıyorum biliyormusun..? Senin kokunu.
En tenha yerinden sayıklıyorum seni. Bak sevdiğim İstanbul yanımda…

Kent içinde denizi, deniz içinde sahili,
Sahilde martıları anımsıyorum.
Bir bahar günü senin için yazıyorum yanımın nazlı ismini.

Kalabalıkların en orta yerinde, kayboluyorum en kestirmeden.
Ve tüm yalnızlıklarımın öznesi ikinci tekil şahıs.
İstanbul, her yanımda…

Kasım aylarında kar yağar yanımıza,
Şimdi çöl kumu bekliyor hava raporları.
Habersiz gelip geçiyor kar bulutları üzerimizden.
En çıkmaz sokaklara çaresizce bakıyorum.
Yangından kaçırıyorumdum adam boyu yalnızlığımı.
Güzel dilekleri çıkarmak için kilitli sandıklardan, Sen geldin.
Erken gelen yaşlanmışlığın gölgesinde büyüyorken bir yanım.
Fermansız gecelerde kanamaların en çok olduğu bir hayaldi gördüğüm,
Ama şimdi görüyorum seni, konuşuyorum seninle,
Ve.. Senin için İstanbul’a çeviriyorum bu hayatı.

Her yanımda tahtsız hükümdarlar büyüyordu.
Her hayal için geceyi bekleyecek kadar vaktim olmuyor.
Kapatıyorum gözlerimi, şimdi gördüğüm İstanbul.

İçimdeki yoksulluk,
Zavallılık derecesinde bir çok zenginden daha zengin.
Mutlu olmak için akçe saymıyor parmaklarım.
En küçük olayda bile mutlu olabilecek kadar mutlu artık bir yanım.
İstanbul önümde. Yanımda sen…