Ekleyen : Başak An
Tarih : 25 Nisan 2008
Kategoriler : Editörden, Nesirler
Yorum Sayısı : 3
Yazıya, Yorum Yapabilirsiniz. yada Geri izleme yaparak sitenizde yayınlayabilirsiniz.

Ne ben senin,ne de sen benim istediğim gibi olabildik.Kuzey ve güney gibi kutuplaştık uzaklaşırken.Sandık ki dünya yuvarlak söyledikleri kadar ve yine buluruz birbirimizi. Yalan.. Öyle sanan sadece bendim,sen inanıyordun dünyanın düzlüğüne tüm kalbinle. Ve bitti.. Yine zamanı gelmeden bitti her şey. Bir kol mesafesiyle yürek mesafesi ne kadar farklı olabilirdi diye düşündüm durdum her gece. Aynıymış gibi geliyordu.Sorgulamak saçmaydı böyle zamanlarda sevişin biçimini,uzayan yolların kaç km olduğunu sorgulamak saçmaydı… Hangi biletle gidilirdi çağırılmadığın yola? Hangi cesaret satın alabilirdi o en ucuz bileti?Ben yapamadım.. O cesareti gösteremedim.

Her gece huzursuzluk denen o kara çarşafla uyudum ve mutsuzluk denen illetle uyandım sen unutunca tüm o güzellikleri…Benim de gözüm karardı senin gibi ve kara bulutlardan kara topraklara düştüm üzgün yağmur damlaları gibi…Kabuslarla uyandım.Hatırlamasam belki uyandığımda,kabus olmayacaktı hiçbiri.Eğer uyandığımda yaralarımı görmeseydim kanayan,o bulutlardan düştüğüme bile inanmayacaktım belki ;ama nereme baksam kan revan…

İsteyen bahanesini çok güzel buluyormuş bunu öğrendim en azından.Her gidişine,her hoşçakal deyişine bir bahanem vardı benim.Bu yüzden uzun sürdü bitmesi hayallerimin.Şimdi hangi umudu kovalarım bilmiyorum.Hangi mutluluğun peşine düşerim.Mutluluk var mı,varsa yenir mi sorarım artık küçük bir kız çocuğu gibi.Hani öğretmenim mutluluğun resmini çiz dese sen olmazsın içinde. İşte öylesine yoksun artık bende…