KalemKurusu

Bugünlerde içimdeki kendini bilmezlik karşı konulamaz derecede artıyor. Kalbimin hızlı atmasına engel olamıyor ve gitgide artan mide ağrısına bide karın ağrısı eşlik ediyor. Hasta falan da değilim hani. Çok şeyden kırılmaya meyilli olan sancılı bir kalp artık kırmaya da başladı birilerini farkında olmadan. Büyüyordum, kırgınlıklarıma yenileri ekleniyorken hayat da altta kalmıyordu hani.Ben kırıldıkça başka bir sancı saplıyordu bedenime. Bedenim büyüdükçe içimde sol tarafta sıkışmış ve haddini bilmez bir şekilde hızlı hızlı atan kalbim göğüs kafesime yaklaşıyor ve artık sözde dinlemiyor.Bendeki kendini bilmezlik ondaki vurdumduymazlık, yok yok bu böyle olmuyor.

Bir beden muhasebesini en iyi Ajda nın sözleri özetliyor;

“Kimler geldi hayatımdan kimler geçti
Hiçbirisi hasretini gidermedi
En güzeli senin kadar sevilmedi
Kimler geldi kimler geçti “

İşte böyleyim müzik çalarımda tekrarlanan bir şarkı izah ediyor beni zaten.Benim birşeyler söylememe gerek yok.Bilirsin zaten seninle iki lafı bi araya getiripde anlatamzdım anlatıcaklarımı. Oysa o kadar biriktilerki sen yokken.Ellerim terlerdi ve bir çift bakışı kaçırabildiğim kadar en uzağa, en bilinmeyene götürür, orda öylece anlatmadan dinlemek isterdim …sadece seni… Seni her düşlediğimde kalp atışlarım yalnız bırakmazdı beni ve soluk aldığımı hissetirirdi yaşadığımın altına imza atıp onaylarcasına… Şimdi böyle dedim diye şikayetçi olduğumu sanma sakın. Çok şükür Yaradana derim ve senin için yapabileceğim tek şey;dua ederim… Biliyorum yokki gelen.. ama olsun tuhaf belki ama Canım Uzakları Çekti Birden… Canım Uzakları Çekti Birinden