KalemKurusu

Ölüm: Dört gözle beklediğin halde gelmeyip te sonra beklemekten vazgeçip hayatla barıştığın an birdenbire beklenmedik sürprizler yapmaya bayılan…. şey..

Ne ölümden korkan birisiyim, ne de hayatı her şeye rağmen yaşamaya değer görüyorum.Hiç kaçmadım ölümden; ona yakın olduğumu hissettiğim an bile..

Onun soğuğunda titremeyi ben seçtim, bilerek; ama aslında istemeden gittim kapısına. O da istememişti beni o gün.. Yazının Devamı »

Bu gün ki yazımı tüm kirlerden, seslerden, öfkelerden çok uzakta; denizin kumları azarladığı, rüzgârın her şeyi susturup dize getirdiği eşsiz bir koy’dan yazıyorum. Bu koy’un bir adı var ama ne olduğunun şuanda bir önemi yok. Benim gizli saklı köşelerimden biri.
Bana ait…
Bana özel…
Mekân ve zaman tanımayan ben; deniz ile karşı karşıya kaldığım anda çaresizce mavi suların esaretine ruhumu teslim etmekten kurtaramıyorum
Yazının Devamı »

Gergin tuttuğu okunu yanağının üstündeki bir noktadan saldı. Ok ice bir ıslık çalarak havada ilerledi ve hedefi vurdu. Miğferin kurtamadığı hedef ufak bir kan gölünün ortasına düştü.

Etrafına bakındı. Her yerde kan ve çelik vardı. Elleri kana bulanmıştı. Savaşın dehşetini yaşıyordu. Eline ilk kılıç aldığı günkü gibi hisseti kendini birden. Burnu koku almıyordu, elleri yayı hissetmiyordu, gözü görmüyordu, konuşamıyordu tek yapabildiği öldürmekti. İşte ilk savaşının dehşeti Adnul’u böylesine dehşete düşürmüştü. Yazının Devamı »

Aynı evde büyüyen kardeşler arasında bile kişilik farklılıkları ve görüş ayrılıkları olur. Ama evli çiftler bu gerçeği görmezden geldikleri için huzursuzluklar, anlaşmazlıklar mutluluklarına gölge düşürüyor. Mutlu bir evliliğin püf noktalarını sıralayan Amerikalı yazar Susan Cheever söze şöyle başlıyor: ‘Salatalık turşusunu, yeniden salatalığa dönüştüremezsiniz.’ Belki hoş bir benzetme değil ama birbirlerini değiştirmeye çalışan eşler için çok yararlı bir uyarı. Evet, genç evliler, birbirlerinin onlara ters gelen, hoşlarına gitmeyen huylarını değiştirmek için hiç zaman kaybetmeden harekete geçerler. Örneğin kadın, kocasının eve dönünce sırtından çıkardığı giyecekleri rastgele oraya buraya atmasından ve pijamalarını giyip televizyonun karşısına geçmesinden şikayetçidir. Yazının Devamı »

Hayat bazen sol yanından vurur insanı. Ansızın ve derinden… Gece nöbetlerine diker yalnızlıkların bekçisi olan gözleri. Aksak bir lisandan anlatılan bütün cümlelerin yetersizliğinde yitirilir düşler bir bir… Hep bir ümit vardır umuduyla yaşanır karşılıksız aşklar. Bir başka acıtsa da bir başkadır sana ait olmayan bir yüreğin atışlarını yanındaymışçasına hissetmek… Sevmek kolaydır da… Hiçbir zaman sevilmeyeceğini bile bile tutkuyla sevmek köle eder insanı aşka. Sahipsiz bir köle… Yazının Devamı »

Sıkıcı hayatında bir değişiklik yoktu. Sıkıcı,monoton,aynı. Attığı her adım, yaptığı her konuşma, ettiği her laf, sigarasından aldığı her nefes; aslında daha önce yapmış olduğu bir şeydi. Önemli birşeyde değil. Bir hiç. Koca bir sıfır. Dinlediği müzik bile aynıydı. Hiç bir değişiklik yok. İç geçirerek fortmantodan ceketini alarak dışarı çıktı. Yürüdüğü yollar, gördüğü yüzler, bindiği otobüs aynıydı. Birkaç kadeh içkiden sonra kendini eski arkadaşlarında birnin evinin önünde buluyor. Bu yakınlarda geldiğini hatırlıyor. Hep gelirdi zaten. Zili çalıp kapının açılmasını bekliyor. Mekanik bir ses ile kapı açılılıyor. Her zaman aynı ses… Asansöre biniyor,geçen hafta bindiği asansör… Sekizinci kata basıyor.Kapı kapanmak üzereyken biri araya bir Uykusuz sokuyor. Sensörlü kapı tekrar açılıyor. Yazının Devamı »

Sevmeli insan. Umarsızca, hiçbir yalan katmadan sevdasına… Alışkanlıktan öteye geçmeli içinde büyüttüğü amansız, dermansız, hiç ölmeyen aşkı… ne zamanki yüreği çarpar bir kuş misali gençleşmeli insan her kaç yaşında olursa olsun… Sevmek… Bir kelime midir sadece sevmek! Şarkılarda dinlenen bir ezgimidir sadece yoksa alkol akşamlarında yüreğe çalınan bir yudum şarap mıdır? İçince gerçekten güzelleşir mi insan? Yoksa zaten güzel midir sevgiyle addolunan? Öyle bir sevmeli ki seven sevdiğini, yüreğine dokunabilmeli aynı anda gözlerine bakarken. Aldığı nefes bastığı topraklar bile dile gelmeli aynı zamanda. İçinden sevmeli insan. Yüreğinden koparcasına. Yazının Devamı »

O sıralar, gündüzleri lüks bir alışveriş merkezinde bir kitapçıda asgari ücrete tezgahtarlık yapıyor, geceleriyse gün ışığında şahit olduğum çirkinlikleri unutmak için deli gibi içiyordum.
Tipler yine olağandı. Olağan, olduğu gibi, patlama yok heyecan yok, risk yok, endişe yok, olması gerektiği gibi. Sıradan ve ölümcül hayatlar. Yemek artığı gibi akşamların gündüze vurmuş yağ lekeleri gibi yüzler. YÜZDE YÜZ ÖLÜM ve YÜZDE YÜZ GARANTİ. Yazının Devamı »

O`nu hatırladıkta başı göğe ermişçesine ya da asansör boşluğuna düşmüşçesine ürperiyorsa yüreğiniz…
ömrü saatlere sıkışmış bir kelebek telaşıyla O hüzünden bu neşeye konup kalkıyorsanız gün boyu nedensiz…  ve her konduğunuzda diğerini iple çekiyorsanız bu hislerin…
O`nunlayken pervaneleşen yelkovanlar, O`nsuz mıhlanıp kalıyorsa yerine, bir akrep kadar hain…
sınıfta, büroda, yolda, yatakta içiniz içinize sığmıyor, O`ndan söz edilince yüzünüz, sizden habersiz, mis kokulu bir ekmek dilimi gibi kızarıyor, mahcup somurtuyor veya muzip sırıtıyorsa,
ve O, her durduğunuz yerde duruyor, Yazının Devamı »

Ufacık bir köşede sıkışmış bekliyorum.Aklımda bir sürü düşünce.Saniyede milyarlarca şey geçiyor belki aklımdan.İkinci saniyede her şeyi unutuyorum ve bir milyarlarca düşünce daha geliyor aklıma.Tam anlamıyla bir zihin karmaşası yaşıyorum.Sonra düşüncelerimden biri oltaya takılıyor. O an aklıma vahiy gibi unuttuğum ‘ben’ geliyor. Çevremdekilerden yediğim onca kazık ve karşısında tuhaf bir biçimde kendimi yıprattıklarımı hatırlıyorum.Ama alışmış olmalıyım ki bu beni pek etkilemiyor.Sonra duruyorum. Başımı havaya kaldırıp gözlerimi kapatıyorum. O lahzadan kelli kum taneleri havada donuyor. Yazının Devamı »