KalemKurusu

Hayat hayatım diyeceğin biri varsa hayattır, çok sevdiğim bir arkadaşımın sözüdür, sevgili eser… Aslında neden böyle bir başlık oldu yada ben neden bu cümle ile başladım satırlara bunuda bilmiyorum ama paylaşmak istediğim bir konu varki çok içim acıyor… ALKOL evet evet alkol, tamam alkol’e karşı değilimdir, beni bağlamaz içersen iç ama iç yani… Sarhoş olma kendini bozma hele ki alkolluysen asla araba kullanma. Yazının devamında ki resimler iç parçalayıcı olabilir yada ne bileyim mide bulandırabilir ama şuda bir gerçek bunların bir şekilde sunulması gerekiyorki dünya ne kadar kötülüklerle dolu olsada yaşamak güzel ve herkes yaşamalı dolu dizgin. Mesela ben geçirdiğim 2 beyin ameliyatı sonrasında sol göz kapağımda düşme oluyordu ve hala var sayılır pek belli olmuyor ama bazen yorgun düşünce belli olabiliyor, şimdi konu ile alakası ney diyeceksin ! Bir cümle vardı tam hatırlamadığım için yanılıyor olabilirim ama bilmeyen yoktur. “ayakkabılarım yırtık diye utanırdım, taki ayakları olmayan birini görünceye dek” Kendimizden çoğu zaman utanıyoruz ve bende sol göz kapağım düşük diye çocukken çok dalga geçerlerdi, utanırdım kendimden… Çocukluk işte, neyse konu dağılmasın kısa geçelim ki aydın havası olsun (: Kendinden hiç bir şekilde utanma ! yaşamak güzel ve bu beden sana verildi -ki hayattaysan son an’a kadar taşımalısın utanmadan. Ve… ne olursun alkollü araba kullanma -ki sevdiklerin yanındaysa, onları seviyorsan bunu yapma, kullanma arabayı kendin için değil sevdiklerin için…

Yazının Devamı »

Sorguluyorum. Neden yaşadığımı? Neler yaptığımı? Yaptıklarımın anlamını? Hayatın anlamını ve Nihai Soruyu. Daha da önemlisi kendimi sorguluyorum. Bir anlam, bir cevap bulamayınca kafamı sallayarak düşüncelerimi dağıtıyorum. Hiçbir zaman bir sonuca varamadım.

Yukarıda biri var mı? Yoksa biz tek başımıza mıyız? Yukarıda biri olduğunu düşünmek karamsarlık gibi geliyor insana. Hepimiz tanrının kuklalarına dönüşüyoruz. Kader diyoruz kimi zaman. Alnımıza ne yazılmışsa odur bazen. Bazen de yazgımız çıkıyor karşımıza. Yazının Devamı »

Titrek bir mum aleviydi sevdalarımız. Elektriksiz akşamlarda birer ışık hüzmesi oldu karanlığımıza. Her gün biraz daha acıtıyordu senden ayrı mahzenlerde. Ölüm bile bazen çekilebilir bir işkence oluyordu. Hayata öyle bir bakış atmıştım ki hayat bile şaşırmıştı. Hatırlar mısın o, o ilk göz göze geldiğimiz kış gününü. Gökyüzünden bir pamuk gibi yağan karda pusmuş gözlerine bakarken yakalamıştın gözlerimi. Oracıkta bitivermişti her şey. Anlatıyordu aslında gözlerim sana her şeyi ama, ama sen dahasını istiyordun. Sanki inanmıyordun gözlerimin söylediklerine. Ama bilmediğin, gözlerimin söylediklerinin her şey olduğuydu.
Bir ölüm sessizliğine büründü gece. Yazının Devamı »

Kına çalınmış gökyüzüne, tuğla tozu renginde kızılca kıyamet sanki… Akşam ezanı da okunuyor ama günlerden cuma değil ki! O korku filmlerindeki salıncağa binen kız çocuğu gibiyim. Huzursuz, tedirgin, ürkek…

Kulağımda eskimiş bir ezgi, içimi cızlatırcasına… Umut diye sakladığım günler dudak büker bana çalan her notada… Çok mu zor yüreğim çiçeklerini tekrar açmak? Tüm gücünle savaş aç şu paranoyaklığına… Boş ver yesin bitirsin beynini örümcek kuşkular, şu içini kemiren kuşkular. Biliyorum çok zor. Sen yine de çiçeğini sula, o derin çizgilere inat, o yaşanmamışlıklara inat, o hayal kırıklıklarına inat… Dinleme beyninde ki aç kurtları, dinletme. Yorgun düştüğün o gece yarılarında yorma kendini, izin ver gözyaşlarının intiharına, tuzuyla içinin yarasına bas, acıdan kavrulsun korkma! Yazının Devamı »

Fatih Kaynak…

1996 yılında İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi’ne devam ederken, üniversitenin işgali nedeniyle tutuklandı ve bir süre ceza evinde kaldı. Ceza evinden çıktıktan sonra yazmaya başladı ve yayımlanan ilk kitabı “ilk yarı : 10-0″ Stüdyo İmge Yayınlarından çıktı. Daha sonra bir süre yazmaya ara verdi ve bir dönem İtalya’da yaşadıktan sonra tekrar yurda dönüp, yeniden yazmaya başladı. 2004 yılında ikinci kitabı olan “Hiçliğin Aynasıydım Ben” (Neden Kitap Yayınları) yayımlandığında artık yeraltı edebiyatının önemli temsilcileri arasındaki yerini almıştı Fatih Kaynak. Asi, isyancı,anarşist, kendi deyimi ile anarşizan. Bilinçli bir yazarlık terçihiyle çekildiği köşeden sokaklara, kadınlara, soğuk bar taburelerine ve kaybedenlere dair hikayeler anlatan, Yazının Devamı »

Hayal…
Hayaller…
Hayallerim…

Hani gözlerinizi kapatıp olmasını istediğiniz şeyler için kurduğumuz, olmayacağını hiç hesaba katmadığımız o pembe düşler vardır ya. Pembe panjurlu evlerin ve bahçesinde çocukların koşturduğu, yoksulluğun sokaklarda kol gezmediği, kimsenin ağlamadığı ya da ağlatmak için bir sebep aramadığı, kavgasız, gürültüsüz, düşmansız, riyasız, gerçek olmayan gerçek bir hayattır yaşanamayan. İçki şişesinin dibine vurup kör kütük sarhoş olduğunuz andır. Yazının Devamı »

Ölüm: Dört gözle beklediğin halde gelmeyip te sonra beklemekten vazgeçip hayatla barıştığın an birdenbire beklenmedik sürprizler yapmaya bayılan…. şey..

Ne ölümden korkan birisiyim, ne de hayatı her şeye rağmen yaşamaya değer görüyorum.Hiç kaçmadım ölümden; ona yakın olduğumu hissettiğim an bile..

Onun soğuğunda titremeyi ben seçtim, bilerek; ama aslında istemeden gittim kapısına. O da istememişti beni o gün.. Yazının Devamı »

Bir insan tanıdım, hiç tanışmadığım.
Beyaz kanatlar geçirip omuzlarına,
gün batımını bulutların üzerinden
izlediğini öğrendiğim.
Yazının Devamı »

Gitmek ve kalmak üstüne yazı yazasım gelmiyor. Gitmek ve kalmak çok acı bana bu gece… Sabahın ilk ışıklarını beklerken ve güneş bir dağın eteğinde parıltısını müjdelerken, ben bütün güneşlerimi saçtım. Kendimde bulamadığım bir ışık parıltısını aradığım ıraklar, şimdi ta içime işledi. Bir yerlerimde bugün sabah olmakta ve işte dünya uyanırken, seni özledim… Mayıs, bir başka terkediyor benim mevsimimi, ben nisanda kaldım… Üşüyemiyorum işte, ben ne kadar bir mevsimin içinde yaşarsam yaşayayım, içimde bir nisan göz kırpıyor mayıslarıma, yapamıyorum. Yazının Devamı »

Hayat bazen sol yanından vurur insanı. Ansızın ve derinden… Gece nöbetlerine diker yalnızlıkların bekçisi olan gözleri. Aksak bir lisandan anlatılan bütün cümlelerin yetersizliğinde yitirilir düşler bir bir… Hep bir ümit vardır umuduyla yaşanır karşılıksız aşklar. Bir başka acıtsa da bir başkadır sana ait olmayan bir yüreğin atışlarını yanındaymışçasına hissetmek… Sevmek kolaydır da… Hiçbir zaman sevilmeyeceğini bile bile tutkuyla sevmek köle eder insanı aşka. Sahipsiz bir köle… Yazının Devamı »

Sıkıcı hayatında bir değişiklik yoktu. Sıkıcı,monoton,aynı. Attığı her adım, yaptığı her konuşma, ettiği her laf, sigarasından aldığı her nefes; aslında daha önce yapmış olduğu bir şeydi. Önemli birşeyde değil. Bir hiç. Koca bir sıfır. Dinlediği müzik bile aynıydı. Hiç bir değişiklik yok. İç geçirerek fortmantodan ceketini alarak dışarı çıktı. Yürüdüğü yollar, gördüğü yüzler, bindiği otobüs aynıydı. Birkaç kadeh içkiden sonra kendini eski arkadaşlarında birnin evinin önünde buluyor. Bu yakınlarda geldiğini hatırlıyor. Hep gelirdi zaten. Zili çalıp kapının açılmasını bekliyor. Mekanik bir ses ile kapı açılılıyor. Her zaman aynı ses… Asansöre biniyor,geçen hafta bindiği asansör… Sekizinci kata basıyor.Kapı kapanmak üzereyken biri araya bir Uykusuz sokuyor. Sensörlü kapı tekrar açılıyor. Yazının Devamı »