KalemKurusu

Hayat bazen sol yanından vurur insanı. Ansızın ve derinden… Gece nöbetlerine diker yalnızlıkların bekçisi olan gözleri. Aksak bir lisandan anlatılan bütün cümlelerin yetersizliğinde yitirilir düşler bir bir… Hep bir ümit vardır umuduyla yaşanır karşılıksız aşklar. Bir başka acıtsa da bir başkadır sana ait olmayan bir yüreğin atışlarını yanındaymışçasına hissetmek… Sevmek kolaydır da… Hiçbir zaman sevilmeyeceğini bile bile tutkuyla sevmek köle eder insanı aşka. Sahipsiz bir köle…

Bir emanetçi dükkânı! İçinde kırık aşklar saklar… Sahibi meçhul emanetler bekliyor hala sahiplerini. Kendi acılarından vazgeçmiş bir emanetçi; başkalarının emanetlerine sahip çıkıyor.

Birine ait diğerine emanet… Varlık yokluktan beter gelir kimi zaman.

İşte o zaman;

Yerleştiğin yüreğin içinde emanet taşırsın yüreğini. Her sallantıda yıkılır yeniden umutların. Hiç bitmez depremler. Deprem üstüne deprem yaşarsın yıkıntıların arasında. Bir yığıntı altında kir pas içinde kalır hep sol yanın. Çığlıklarını yalnız kendin duyduğun sessizliklere gömülür seslerin. Çıkmaya çalıştıkça bir kürek toprak daha atılır çukurdaki yalnızlıklarına.

Acımasızdır hayat. Sert ve uçurum… Günahlar günah olmaktan öteye geçemez. Bitirmek istersin bitmesini hiç istemediklerini. Ama gün gibi biter tarifsiz;
İki âşık
İki kelime
Seni seviyorum

Sonların arkasına gizlersin ona ait bütün sonları. Karanlık hiç olmadığı kadar kör eder görünmeyenleri. Kaybolmuş kendine ait bir benliği bulmaya çalışırsın kocaman bir boşluk içinde. Her boşluğa düşüşte daha derine düşer, kaybolur aradığın senler. Silmek istediklerinin silinmezliğinde bocalarken, gereksiz savaşlara dönüşür belirsizliklerin. Kaybedeceğin bir canın vardır. Kazanacağın belki bir can… Ne olursa olsun düşünmeden atarsın kendini onun tuzaklarına. Bilsen de bilmesen de tik tak işliyor zaman.

Girilse kalbe… Neler var kim bilir içinde gizlediği.
Dilsiz
Kör
Sağır

Gitmelerin yolculuğunda kara bir trene yüklersin sol yanını. Vardığını sandığın son durak hiç gelmez. Uzadıkça uzar yolların. Mevsimler anlamlarını yitirir. Yaz kışa teslim eder kendini. Ait olduğun yerin, neresi olduğu meçhul şehirlere gebe kalırsın. Hasret doğurur bilinmeyen şehirlerin geceleri…

Hasretin isimleri gelir yerleşir sol yanına. En zayıf anında en ağır darbelerle acıtır canını. Cevapsız soruların soru işaretlerinde yeni sorular sorar azılı kader. Her soruda yeni bir soru ekler cevapsız başlayan soruların sonuna.

İki bilinmeyenli denklemlerden biri olur sol yanın. Çözmeye çalıştıkça düğümleri daha beter düğümlenir hayat. Sınıfta kalırsın bilmediğin tüm derslerden.

Şiirler yazarsın onu anlatan. Hasret şiirleri…

Mavi gecelerin kadını
Sen benim can suyum
Ben sensiz gecelerin katili
Vurun zincirlere yüreğimi

Hoyratça karalanmış eski bir defterin boş sayfalarına yazılanları ezberler. Ezberlediklerini unutup çetin bir sorgulamaya atarsın kendini. Mahşer kurulmuştur ölmeden. Hesap görülecek defter kapanacaktır.

Hayat birkaç cümleden ibaretti. İçinde aşk sözcükleri… Birkaç ayrılık harfi… İki perdelik bir oyun. Biraz dram biraz komedi… Oynayanda aynı izleyende… Perde kapanıp el ayak çekilince güldüren gözler başlar ağlamaya.

Müdafaasız yargılanır, suçluymuş gibi hüküm giyer sol yanın. Soğuk demirler ardına kilitlenen sol yanın üşür yazın sıcağında. Oysa ne suç vardır orta da ne de suçlu. Sevmekse en büyük suç… Ellerinde lime lime durur paramparça siyah beyaz bir fotoğrafın son kareleri…

Renkler grileşir siyaha döner tüm maviler.
Aşkın rengidir mavi.
Karşılıksız sevenlerin lacivert…

Karşılıksız sevmek ağır gelir taşımaz sol yanın. Söküp atmak istersin yerinden bir hançer darbesiyle. Ama nafile… Yürek sahipsizdir. Başına buyruk, söz dinlemez.

Her şeye rağmen seversin sevilmeden
Sevilmeden sevdikçe
Teninden atılmış bir eski gibi eskir sol yanın…

Bu Yazıyı Paylaşın :