KalemKurusu

Düşümde gördüm dün gece… çeviriyorum, rehberimden sildiğim ama hafızamdan silemediğim telefon numaranı… çalıyor çalıyor ve açıyorsun o hayatın anlamı sesinle…susuyorum,o gitar sesini bekliyorum sözcüklerimin elinden tutsun diye.. ve evet yanıltmıyor beni o canımm gitar ve başlıyorum söylemeye

“bir hayatım bile yok,bir canım bile yok,sen gittin gideli yar bir güzel cümlem yok”…inanmanı diliyorum içten içe; “sen”siz bir cümle dahi kuramadığıma, “can”ımın sen olduğuna…
“dilim alışmış bir kere,aşkım diyorum bin kere,olur olmaz kimselere sudan ucuz sebeplerle”…affını istiyorum zahiri sadakatsizliğim için…o kadar alıştı ki sana sözlerim, senden başka muhattap tanımıyor;o kadar senle dolu ki gözlerim her sureti sen sanıyor..bu yüzden dilimden dökülen “aşkım”lar “canım”lar;görünürde başka olsa da yine sana hep sana..
“ilacımın saati kaçtı,acıktım ama iştahım kaçtı”…hastayım yine..tek değişiklik var sen yoksun elinde şeftali reçelinle…şeftali reçeli olmasın ne gam,sensiz ne reçelin tadı var ne de başkasının
“yerini beğenmiş çiçekler bile,isyan edip dün soldu”…hiç çiçeğimiz olmadı bizim..sendin benim çiçeğim,sabah akşam suyunu verdiğim,boynunu büktüğünde dertlenip kederlendiğim,çiçek açtığında kışın ortasında bahara döndüğüm…şimdi soldun..artık hep kış,hep kış
“dön gel,dön gel,alışamam yokluğuna”…alışmak kötüdür sen söylerdin bunu..sözünü dinlemedim ve alıştım sana, şimdi tüm yüreğimle söylüyorum sözünü dinlicem ve alışmicam yokluğuna…istesem de alışmam…
“dön gel dön gel,savaşamam yokluğunla”…varlığın nasıl can dostumsa yokluğun ölümüne düşmanım…savaşacak gücüm yok,değil savaşmak nefes bile alacak gücüm yok sensiz…gel nefesim ol,gel gücüm ol…

gün ışığıyla uyanıyorum..kafamda tek bir soru,acaba arasam ve” dön gel” desem;dönüp gelir mi?
kim bilir…