En Koyu Kırmızı
Sen…
Evet…
Bu şehrin bir yerlerinde bir adam.Gizli cümlelerin öznelerinde seni barındırıyor.Ve hiç kimse senden bahsettiğini bilmiyor..
O an içinden ne geliyorsa fısıldıyor geceye.Ve senin kulaklarından bir rüzgar fısıltısında geçiyor.Duymuyorsun.
Sana kurulacak bir çok cümle biriktiriyor o adam…
En tatlı,en sıcak,en koyu…
Ve çok kırmızı..
O adam senden gelecek bir haberi,rüyalarında görmeye başlıyor zaman zaman.Umut bahçelerinin gülü oluyorsun o zaman.Zaten hep gül değil miydin..?
O adam verdiği sözleri tutmayı bekliyor.Kadınına verdiği sözleri…Ve hep bu yüzden düşünceli dalıyor.Gözleri hep uzaklarda. Silüetini hiç unutmamış biri olarak her gece asıyor duvarlarına sesinin rengini.Ses rengin öyle tatlı ki…Dünyanın en güzel masalı sanki.Çınlar hala ara ara kulaklarımda.
İşte o zaman yazarım sana..Sonu gelmeyecek cümlelerimi sıraya dizerim.Yakışık kalmıyor güzelliğinin tasviri karşısında hiçbiri.
Zar zor toparlayabildiğim cümleler de;sonunu getiremediğim umudum oluyorsun bazen.Sana gelmek ölüme yürümekse;ben hiç vazgeçmedim ki sana gelmekten.Ölmek mi?Senin için mi?
Korkmuyorum,sana geliyorum…






