KalemKurusu

Tuaf bir sözdür ölüm işte ben o tuaflığın tam ortasında yaşamaya çalışıyorum ölüyormuyum yoksa yoksa kaybolup gidiyormuyum bir daha dönecekmiyim bu dünyaya tekrardan annem babam olacakmı ben kaçkere daha bu sınava gireceğim hiçmi.. kocaman hiç , bir kere doğarmış insan bir kerede ölürmüş şimdi yaşarken çok istediğim bir şeyi yaşayacağım ilk defa omuzlarda ilerleyeceğim hiç bitmesini istemediğim bir yolda yaşarken ümit ediyodum omuzlarda olmayı nasip değilmi evet oyun bitti yada ne derler filim bitti ben figüran son noktayı koyuyorum ne arkası yarın nede pembe bir dizi bu hayat bu neresinden bakarsan bak hayat ve ben bu hayatın son düzlüğündeyim geride kalan sadece ismin kalemim ve boş bir kağıdım olacak belki benim içinde yazan olur diye.. Geliyorum Ölüm Al Beni

Kanımı cam kesti. Sicilime işleyin. Biraz tuz yakılırken kirpiklerimden, yine damla damla duman sızacaktı bileklerimden. Yerleşik hiçliğimden mi çıktı şimdi satırlarla yüklü bu yükümsüz kabuk ? Geceye zıt naylon bir tebessüm maskelenmekteyken her yağmacı gün, bu garip gecede yitik rolünden usandığını haykırdı yüzüm. “Keşke”lerin idamı hatrına keşke sağır olsaydın ey hüzün! Tazyikli cam yağmurlarını, aksak kafesleri, topal vitrinleri tanır mısın? Ya mütereddit pıhtıyı? Aksın mı, dursun mu? Kekeleyen nehirleri gördün mü hiç? Bıçak kınını kesmezmiş, kusurumu tortula. “Acıya dair”lerin yakasına çökmüş kimliğim, takındığım simayı yüreğe aynalamanın telaşında. Süprüntü dolu uyarılar bin kalıba girmiş yedek yenilmişliğimde. Yemeklik dipnot hazırlıyorlar geceye. Sen bakma usanmışlığıma. (more…)