KalemKurusu

İçimde derin derin, ve sızım sızım bir volkan patlıyor…

GeçmiÅŸime, oluÅŸuma, doÄŸuÅŸuma ait içimdeki bütün sıcaklık, magmalaşıyor…

Nefes almakta zorlanıyorum, bir sıcak beni kendine çekiyor, terliyorum…

Gözlerimden akan yaÅŸlar, ter misali çatlaklarımdan sızarken vücuduma, kalbimi çatlatıyorum sana dair bir ÅŸeyler sızabilsin içime diye…

Ä°liklerime kadar ıslaklığını hissettiÄŸim gözyaÅŸlarım, yakabilsin içimi diye, iliklerimi çözüyorum birer birer. Her düğmede düğümlenmiÅŸ sana dair bir anı elime batıyor, aldırmıyorum…

Bir kalede demliyorum acılarımı artık…

Demini çok koyuyorum hayatın ve şekerini az katıyorum.
(daha fazla…)

Yapayalnız bir ÅŸehrin sessiz sokaklarında yürüyorum. Topuklarım yere temas ettikçe çıkan sesten baÅŸka ses yankılanmıyor kulağıma. Evet… Yalnızım… Yalnız bir başıma yürüyorum gecenin karanlığına. İçimde bir sıkıntı var nedenini bilmediÄŸim. Kendimi seni düşünürken buluyorum yine. Ve yine süzülüyor yanağımdan bir damla hüzün. Nedeni neydi bilmediÄŸim çıkmazlardayım yine. Yine yalnız… Yine bir başına… Aklıma gelmiÅŸken. Hatırlıyormusun o ilk gecemizi. Deniz kenarında, ıssız bir sahildeydik hani. Nasılda utanmıştı gözlerimiz birbirine bakarken usulca ve kaçamak. Yanaklarımızdaki kızarıklığa güneÅŸi sebep göstermiÅŸtik hani. Aslında titrek birer güvercin kalbiydik ikimizde. Ayaklarımız yere basmıyordu hani. Heyecandan konuÅŸamamıştık bile. Sadece ben elini tutmuÅŸtum sen denize dikmiÅŸ gözlerini, başını omzuma yaslamıştın. Åžimdi arıyorum o günlerimizi. O heyecanlarımızı, sevinçlerimizi, kalbimizi… (daha fazla…)