KalemKurusu

Gece çökmüş yine,bir ay ışığı sızar çökük masam. Tahtadan yapılmış gıcırdar üstünde uzun süredir oturuyorum. Elimde kalemim, dökülür düşlerim…. Ufak bir ışık benimler saatlere ilerler,aydınlatır yüzümü…. Penceremden gelen soÄŸuk rüzgar,uçuÅŸan kağıtlarım var. O kadar dağılmış ki etraf, yinede düzen dolu içerisi… Arka fonda gecenin siyahlığı. Herkes çoktan susmuÅŸ,lambalar sönmüş, gündüzde olduÄŸu gibi yorganlar üstüne çekilmiÅŸ insanlar dolu ÅŸu ilerleyen saatlerde.Uyuyorlar gündüzdeki gibi… Tek fark karanlıkta ve bu biraz daha masumane.Gündüz herkes cicilerini giyer.Büyük bir mutualizm içinde,kimi gevÅŸek kimi sıkı… Ama genelde gevÅŸek bir mutualizm var.Birbirimizden aldığımızı alırız, bazen de veririz ayıp olmasın diye,sonra el sallarız herkese, her ÅŸeye… Kimi bulursak devam ederiz yolumuza.Aldığımızı alırız ya gerisi yalan dünyanın oyunu.Birde bu oyunda kendimizi en uyanık olan sanıyoruz kendimizi. Herkes gibi. Ama bir gün kafamıza kadar çektiÄŸimiz yorganı indirince, herkesin silahını bize çevirdiÄŸini görürüz. Etraf böyle oyunlarla dolu. Bazen de sıkı bir mutualizm içindeyiz.Yine birbirimizden karşılıklı yararlanırız.Zaten bunu olmaması imkansız gibi bir ÅŸey insanın olduÄŸu her yerde bir çıkarcılık, bir kullanılma,bir yok etme oyunu aslında her türlü oyun vardır.Ama bu biraz daha acımasız…. Çünkü yararlandığından ayrı yaÅŸayamıyorsun.O kadar baÄŸlanıyorsun ki kopamıyorsun, kopunca ölüyorsun.ne kadar korkutucu deÄŸil mi?Kopmak istediÄŸinde ise kendini sonsuzluÄŸa itiyorsun.Sadece kendini deÄŸil,karşılıklı.Ne güzel geliyor deÄŸil mi? (daha fazla…)