KalemKurusu

Belki kaderimi yaşıyorum bilmeden bile olsa. Belkide cezamı çekiyorum hayatta yaptığım yanlışlardan ötürü. İçim acıyor her geçen gün, kalbim aÄŸrıyor biraz daha. Kendimi simsiyah bir filmin ortasında buluyorum çoÄŸu zaman. Yalnızlığım deÄŸil başımı aşındıran, sessizlik deÄŸil, gece deÄŸil midemi yakan. Sensizlik aÄŸrısını astığımdan beri omuzlarıma ağır geliyor yaÅŸamakta, ölmekte… BambaÅŸka düşler kurmuÅŸtum oysaki; içinde seninle benim olduÄŸumuz bembeyaz düşler… BambaÅŸka bir sen figürü yaratmıştım o daracık bahçemde. Çiçeklerle bezediÄŸim, rengarek çizgilerle sınırladığım tertemiz bahçemde… Her ne yapsam söz dinletemiyorum yüreÄŸime. Kendimi senden alamıyorum, gözlerin gitmiyor bir türlü gözlerimin önünden. Benden kaçtığın her gün biraz daha yaklaşıyorum sana ve sevdana. Gidince herÅŸey bitecek sanıyorsun deÄŸil mi? Telefonlarıma çıkmayınca, benimle konuÅŸmayınca, beni sesinden mahrum bırakınca herÅŸey bitecek sanıyorsun belki ama aldanıyorsun. Daha kamçılıyor içimdeki sensizlik kabusu sana olan sevdamı. Kırılgan mektuplar yazıyorum akÅŸamdan sabaha, hangi adrese göndereceÄŸimi bile bilmeden üstelik. bana senden vazgeçmemi söylüyorsun. Ama bunu nasıl yapabilirim bilmiyorum. (daha fazla…)