KalemKurusu

Yaşar Usta !..

Bak beyim, sana iki çift lafım var…

Koskoca adamsın, paran var, pulun var, binlerce kişi çalışıyor emrinde… Yakışırmı sana ekmekle oynamak..? Yakışırmı bunca günahsızı, çoluğu çocuğu kar’da kışta sokağa atmak, aç bırakmak..? Ama nasıl yakışmasın ki… Sen değilmisin öz kızına bile acımayan, bir damlacık saadeti çok gören, anlıyormusun beyim bu çocuklar bir birlerini seviyor.. Ama ben boşuna konuşuyorum, sevgiyi tanımayan adama sevgiyi anlatmaya çalışıyorum.. Sen büyük patron, milyarder, para babası, fabrika sahibi Saim Bey… Sen mi büyüksün… Hayır Ben büyüğüm, Ben Yaşar Usta, (more…)

Sitemizde yayınlanan bugünkü (02/06/08) şarkı tarkan tüzmen’e ait. 1998 yılında türkiyenin başarılı rock ustası ve gitaristi cenk eroğlu ile beraber hazırlamış oldukları Tüzmen T1 albümünden söz ve müziği cenk eroğluna ait son rüya. Bu ilk albümün saund açısından tam bir klasik türk rock olmasına karşın tüzmen in daha sonra müzik albümü çıkartmamasını anlayabilmiş değilim. Tüzmen şu sıralar kurtlar vadisi adlı televizyon dizisinde alper adlı bir istihbarat elemanını canlandırmakta, tamamen farklı bir sektörde çalışmalarına devam etmektedir..

Tuaf bir sözdür ölüm işte ben o tuaflığın tam ortasında yaşamaya çalışıyorum ölüyormuyum yoksa yoksa kaybolup gidiyormuyum bir daha dönecekmiyim bu dünyaya tekrardan annem babam olacakmı ben kaçkere daha bu sınava gireceğim hiçmi.. kocaman hiç , bir kere doğarmış insan bir kerede ölürmüş şimdi yaşarken çok istediğim bir şeyi yaşayacağım ilk defa omuzlarda ilerleyeceğim hiç bitmesini istemediğim bir yolda yaşarken ümit ediyodum omuzlarda olmayı nasip değilmi evet oyun bitti yada ne derler filim bitti ben figüran son noktayı koyuyorum ne arkası yarın nede pembe bir dizi bu hayat bu neresinden bakarsan bak hayat ve ben bu hayatın son düzlüğündeyim geride kalan sadece ismin kalemim ve boş bir kağıdım olacak belki benim içinde yazan olur diye.. Geliyorum Ölüm Al Beni

Kanımı cam kesti. Sicilime işleyin. Biraz tuz yakılırken kirpiklerimden, yine damla damla duman sızacaktı bileklerimden. Yerleşik hiçliğimden mi çıktı şimdi satırlarla yüklü bu yükümsüz kabuk ? Geceye zıt naylon bir tebessüm maskelenmekteyken her yağmacı gün, bu garip gecede yitik rolünden usandığını haykırdı yüzüm. “Keşke”lerin idamı hatrına keşke sağır olsaydın ey hüzün! Tazyikli cam yağmurlarını, aksak kafesleri, topal vitrinleri tanır mısın? Ya mütereddit pıhtıyı? Aksın mı, dursun mu? Kekeleyen nehirleri gördün mü hiç? Bıçak kınını kesmezmiş, kusurumu tortula. “Acıya dair”lerin yakasına çökmüş kimliğim, takındığım simayı yüreğe aynalamanın telaşında. Süprüntü dolu uyarılar bin kalıba girmiş yedek yenilmişliğimde. Yemeklik dipnot hazırlıyorlar geceye. Sen bakma usanmışlığıma. (more…)