Daha çocuktu.
Eline bir silah verdiler, ‘vur’ dediler.
‘O bizim namusumuza halel getirdi,
ölümü senin elinden haketti.’
Çocuk ‘Ablam’ dedi.
Büyükler ‘vur’ dedi.
Çocuk ‘Ablam’ dedi.
Büyükler ‘namus’ dedi, ‘şeref’ dedi.
Yeni tanımaya çalıştığım bu evin penceresinden gökyüzüne bakıp bakıp ağlıyorum.
Bayramlarda iki kuruşluk oraya buraya atılmış bayram şekerleri gibiyim.
O kadar çok ağlıyorumki pastırma sıcaklarında yağmur yağıyor yüzümün en hüzünlü yerine.
Bu aralar herkezin eline bir bavul tutuşturup hayatımın en uzak yerlerine gönderiyorum.
Gerçekler acıtır içimizi. Kimi zaman ölümlerdir kimi zaman sevgilinin göz yaşlarıdır. Öyle bir ana sarar ki gökyüzü. Kendimizi kandırmaya müstahaktır yarınlar. Kimi zaman öyle bir an olur ki adını bile koymadığın çocuğundan olursun. Adını koyamazsın çünkü. İlk olsa da koyamazsın çünkü olamazsın. Acıdır kanar yüreğinde. Sevgilin hastadır ateşler içinde yanıyordur ama ulaşamazsın istediğin vakit. Bir derece azalması için kahredersin kendini. Ama elinden bir şey gelmez. Uzaksındır sadece metreler olsa da. Kalbin onun için atmaktadır. Ama yetmez mesafeler. Güzelliği bile yalan olmuştur. Kalbin yaralıdır ateşler içinde. Elin değmez eline. Kahrolup yitip gidersin. Adı konmamış yalnızlığın kahrolası gecelerde. Sensizlik ateşi çoktan dağlamış yüreğini….
11.08.08 23:36
