KalemKurusu

Ergenlik dönemini hayatımın miladı olarak kabul ederim. Çünkü o dönemde şuan olduğum kişiye dönüşmüştüm. Çocukken saf ve temiz duygularım vardı. Kanardım herkese, güvenirdim. İlkokulda herkesle arkadaş olur öğle yemeğimi paylaşırdım.

Ne olduysa lisede oldu. Birinci sınıf sanırım. Ä°nsanlarla arama meshafe koymaya baÅŸladım. Onlara güvenmiyordum. Hiç kimseyle arkadaÅŸlığımı fazla ilerletemiyordum. En azından benim tarafımda. Onlar büyük ihtimalle beni arkadaÅŸları olarak görüyorlardı. Ama benim için deÄŸildi. Kendim ile hep Raistlin’e  benzediÄŸimi söylenerek övünürdüm. MeÄŸersem benzemiyormuÅŸum. Benzemeye çalışıyormuÅŸum. Kurnaz, kimseye güvenmeyen ve insanları kendi çıkarları için kullanan, kolayca yönlendirebilen biri. Åžu anki kiÅŸiliÄŸime çok uyuyor. Ama geçmiÅŸte ki halim ile Raistlin’in pek bir baÄŸlantısı yok bunu ÅŸimdi idrak ediyorum. (daha fazla…)