KalemKurusu

Pas tutmuÅŸ merdiven demirleri, gecenin karanlığında kendini hissettirmek adına ellerimizi kirlenmiÅŸ bir sarıya boyuyor,gelecekte de varlığını sürdürecekmiÅŸ izlenimiyle aydınlığa kavuÅŸmayı beklercesine, tenimize iÅŸliyordu .Yarım kalmış basamakları çıktıkça, eski harabe evlerdeki gibi , kırılmaya hazır merdiven tahtalarının, adımlarla buluÅŸtuÄŸu an, çıkan ses,etin bıçakla kesilmesi anında iÅŸitilen gıcırdamalara benzer bir üslupla geliyordu kulağıma.Ve bir köşeye çekilip, usulca aÄŸlayan bir kız çocuÄŸunun sesi gibi , koridorun boÅŸluÄŸuna sesleniyordu sessizlik ÅŸarkısı. Uzun bir soluÄŸu andırıyordu rüzgârın çıkardığı ufak esintilerin birleÅŸmesi. Hüzün ile aÄŸlamayı kucaklaÅŸtıran çıtırtılar ve rüzgârın seviÅŸmesi hiç bu kadar göz önünde yaÅŸanmamıştı. Ä°zledikçe acı çeken ruhlarımız, bedenden çıkmak için çığlıklar atıyor ve bir daha yaÅŸanmaması için bu acıyı karanlığa sürüklüyordu, çıldırmış bir gövdenin acımsı haliyle. (daha fazla…)

Kimselerin keşfetmediği bir biçimde sevmek istedim seni
Etin tuzu sevmesi gibi…
Ne kimsenin haberi olsun,ne ben tadına doyayım
Suyun soÄŸuÄŸu sevmesi gibi olsun elini ilk tutuÅŸum
Elin buz kesip küçülsün avuçlarımda
Kardan adamın kışı sevişi gibi olsun seni sevişim
Her kış özle beni,ÅŸekillendir,hayat ver…
Yaz geldimi de denizin kumu sevmesi gibi
balıklar taşıyayım sana rengarek
ki sen yaÅŸadığını hisset…
Bırak bambaşka bir şekilde seveyim seni
Kimselerin keÅŸfetmediÄŸi gibi.
Sen ise sadece benim seni sevdiÄŸim gibi sev beni,
etin tuzu sevmesi,kumun denizi hissetmesi gibi…