Senden Sonra
Cumartesi, 06 Eylül 2008Neden dediÄŸim zaman baÅŸladı herÅŸey. Neden buradayım, neden yalnızım, neden mutsuzum…
içimde anlamlandıramadığım garip bir duygu var. Aklımın sınırlarını zorlayan hep o neden sorusu; bugünümü yaÅŸamayı, yarını hayal etmeyi unutturdu bana. oysaki bende inanmıştım herkes gibi yarının çok aydınlık olacağına. Önce kısa kısa sesizlik çöktü dudaklarıma, dudaklarım sustukça eksik kalan cülelerimi tamamlıyordu kalbim. Sonra kalbim de terketti yarım kalan cümlelerimi. Gözlerim çok uzaklara dalıp dalıp gitmeye, derin derin bakmaya çoktan alıştırmıştı kendini. Kendimden uzaklaÅŸmak, etrafımdaki herÅŸeye sessiz kalmak bana neden sorusunun cevabını daha da karmaşık hale getirmeye baÅŸladı. HerÅŸeyim olmuÅŸtu sessizlik. önceleri herÅŸeyimin anlamı çok farklıydı benim için. HerÅŸeyim neydi peki? -HerÅŸeyim: “HerÅŸeyim sensin” denilen cümleydi. Åžimdi ise sadece sessizilik vardı, sessizlik en iyi dostum, (daha fazla…)
