Ben Yapamıyorum
Pazar, 19 Ekim 2008Zaman içinde nasıl ÅŸekil alacak bilmiyorum ve nereye doÄŸru gidecek hiç bilmiyorum ama ben seninde dediÄŸin gibi asla sensiz bir hayat istemiyorum. Diyorsun bana ya ayrılmak zorunda kalırsak… Ne acı! düşünmem bile ben, bu benim sana olan sevgimi zedeler sadece, bu düşüncenin yüzeyini bilmem ama özünde ayrılık vardır… Bu akÅŸam yol uzun, hava karanlık daha da koyusundan, en siyahın, gözlerinin… Ben kendimi adadığım bu paslı coÄŸrafyada, paslanmış bir paspallıkta yol almaya çalışırken, ayağıma çamur yerine geçmiÅŸimin zincirlerini vurmam, karlı havalarda iÅŸe yarasın diye… Sanadır olan bütün yollarda engel diye gördüğüm bütün yalan aÅŸkları aÅŸtım..! Lakin ben ne kadar ilerlemeye çalışırsam çalışayım her kurak iklimde, bir terslik oluyor iÅŸte… Bir çocuk misali bayramdan sayıyorum senle geçen her günü… Ceplerime ev ev dolaÅŸtığım umutları ÅŸeker misali diziyom. Her defasında yeni bir umut verdiÄŸin için, geçmiÅŸe dair bütün anıları çürük diÅŸlerimde ezdim… Çürüttüğüm diÅŸler anısına, biraz utangaçlıkla gülebildiÄŸim gözlerinde, yansımamı görünce benden ait bir parça görüyorum. Gördüğüm parçaları yap-boz misali evirdim, çevirdim ve her nasıl olduysa her defasında yüzüne erdirdim… Bir Anadolu çatlaklığında, kurak iklim çocuÄŸuyum. Anadolu’nun ortasında, kaybolmaya yüz tutmuÅŸ bir kasaba misali yaÅŸadım. KaybolduÄŸum aÅŸklar, yitireceÄŸim, kavuÅŸamayacağım sevdaların tellalıymış, anlayamadım. Ben her defasında babamın bir yılbaşı günü aldığı arabayı hırsla sürttüm toprak bayırlara… (daha fazla…)
