KalemKurusu

Gece gündüzü doÄŸuruyor, gündüz geceyi. Zaman bir ritüel gibi aynı rutinde devam ediyordu akışına. Ta ki, Yusuf’un gözleri bir çift zümrüdü yeÅŸile deÄŸene kadar… Artık gece, her gün yeni bir umutla doÄŸurduÄŸu gününü doÄŸurmaz olmuÅŸtu Yusuf’un dünyasında. Ağır bir uykuda gibiydi. İçine düştüğü gözlerin, hayalinde yaşıyordu ve uyanırsa bir daha aynı düşü göremeyeceÄŸinin korkusuyla hiç uyanmak istemiyordu. Bir hayalden ibaretti gördüğü zümrüdü yeÅŸil gözlerin sahibi. Ne ismi vardı zihninde yankılanan. Ne kim olduÄŸuna dair bir iz… Birkaç gün önce iÅŸ dönüşü evine giden ıssız caddenin kaldırımlarında rastlamıştı, bir anda günü geceye çeviren aÅŸkın siluetine. Tanrı’nın yeryüzüne gönderdiÄŸi bir melek miydi? Yoksa sonbahar rüzgârlarıyla kaldırıma savrulmuÅŸ bir yaprak mı? Ya da bir düştü bu. Düşler Caddesinde gördüğü bir düş. Uyanacak ve her ÅŸey silinecekti. Uyanmamalıydı o halde. UyuyabildiÄŸi kadar uyumalıydı aynı düşün içinde. Uyanırsa geldiÄŸi gibi gidecekti geldiÄŸi yere; yıllar sonra yüreÄŸini yeniden canlandıran gözlerin sahibi. Yusuf artık unutulmaya yüz tutan duyguları yeniden yaşıyordu. (daha fazla…)