KalemKurusu

Sabahtı. Kaldırımlar alev alev yanıyordu sanki. Etrafta kuÅŸ uçmuyordu. Dört bir tarafta bir ölüm sessizliÄŸi, sinsi sinsi soluyordu. Sokak lambaları hala yanıyordu. Işıl ışıl bir yoksunluk saçıyordu etrafa. Işıl ışıl bir korku sızıyordu bakışlarından. Kaldırımlar ıslaktı. Geceden kalma gözyaÅŸlarını taşımıştı sabahın rıhtımına. Kaldırımlar yorgundu. Yalnızlığın koynunda sabahlamış bir gecenin vebalini yüklenmiÅŸti. Uykusuzdu… Bin yıllık bir gecenin bestesini mırıldanıyordu taÅŸ kesmiÅŸ dudakları. Geceden kalma bir hüzün dolaşıyordu dört bir yanda. Kınında kurumuÅŸ bir aÅŸkın yüzükoyun yatışı kalmıştı. Solgun bir feryat kalmıştı sokak başında. Ve yarına atfedilen birkaç parça umut… Birkaç parça düş kırıntısı çapaklı gözlerinde… Bakışlarında sımsıkı sakladığı bir hayal vardı. Ä°ÅŸaret parmağında yere serpilen zafer çığlığı… Ve namlusunda, çaresizliÄŸini tetiklediÄŸi bir kalem… Hemen yanı başında, rüzgârın kollarında titremeÄŸi unutanlar gibi… ıslak bir kâğıt… Zaman, dilsiz… Zaman kimsesiz… Bekleyeni olmayan bir liman ÅŸehri… Rıhtımında unutulmuÅŸ durgun bir deniz… Zaman önemsiz ÅŸimdi… Ardında hiçbir iz bırakmadan gidenler gibi… Gidip de dönmeÄŸi unutanlar gibi… Oysa ne kadar sakin bu sokaklar. Bu ÅŸehir ne kadar masum görünüyor bana ÅŸimdi. Zaman ne de çabuk emmiÅŸ yüreÄŸimden hasreti! Yıllar ne de çabuk sindirmiÅŸ seni! Uzun uzun bakıyorum kıvrılan sokaklara. Hazan yapraklarının kıpırtısına eÅŸlik ediyor ÅŸimdi rüzgâr. (daha fazla…)

Gelişinle beni ben yaptığın gibi
Gidişinle bitir içimdeki sevda yangınını
Kendimi buldum gözlerinde
Hesapsız sevdim seni, yalın ayak sevdim
Umudumla sevdim seni, yarınımla
Kavgamda büyüttüm içimdeki aşkı
Gecelerin amansız çıkmazlarında tanıdım
Gündüzlerin sıcağıyla unuturum belki
Kendimden kattım hep
Bu sevdayla büyüttüm kendimi (daha fazla…)