KalemKurusu

Bana kalacak bir yer bulun.
Bu şehrin her bir yerinde onu aramaktan yorgun düştü bedenim.
Kimlere sormadım ki.
Ya da onu bulun getirin bana.
Ama gelişi farklı olmalı..
Ama önce kollarımdan tutun,düşmek üzereyim düşlerimin üzerine.
Yorgun düştü bedenim bir aşk rolünü oynamaktan.
Bir şey dememiştim,herhangi bir şey söylememiştim ki…
Ama gitti iÅŸte.
Kayboldu ortadan.
Åžarkılarımız,türkülerimiz vardı. (daha fazla…)

Gelişinle beni ben yaptığın gibi
Gidişinle bitir içimdeki sevda yangınını
Kendimi buldum gözlerinde
Hesapsız sevdim seni, yalın ayak sevdim
Umudumla sevdim seni, yarınımla
Kavgamda büyüttüm içimdeki aşkı
Gecelerin amansız çıkmazlarında tanıdım
Gündüzlerin sıcağıyla unuturum belki
Kendimden kattım hep
Bu sevdayla büyüttüm kendimi (daha fazla…)

Adı konamayan suskunluların sevinç bozma sahnesine dönmesiydi yalnızlık, hiçbir şey bilmediğini bilmek, bilmediğine fütursuzca yürümek bilge susmuydu, arkası revan günlerin kanrevan boşluğunda boğazıma doladım kinimi… Aşk yalnız yaratılmamıştı cana, karaya çalan düşlerin hüzün sıtması onda hep vardı… Zihnime ilişen biçarelikten sıyrılamadım İleyha, kapımı kapadığım acının, boşluğunda içime ve sahipliği yapacağını hesaba katamadım…

Aklıma sus, dilime pas, kaleme yas… Terk etmek yiğitliği korkaklığa salmaktı, şimdi hangimiz en cesurun en korkağıyız İleyha…

(daha fazla…)

Büyük yolun sonunda ne var? Gerçekler mi; yalanlar mı hayal kırıklığı mı; ne oluyor oralarda yolun bitim noktasında… Yol ayrımında hangi yöne gitmelim, sağım mı daha güvenilir yok yok sol tarafım hangi tarafa gitmeli… Hangi yol doÄŸru yol, bunu hiçkimse neden bilemiyor.? Düşe düşe gidiyoruz o yollarda. Aniden yanımızdan kimin geçeceÄŸinin bile kestiremiyoruz. Halbuki herkesle aynı anda yola çıkmıştık. Bizmi yolu bilemedik yoksa onlar mı kestirmeyi seçti. Åžimdi ne desek o kadar maanasız ki hayat aslında tozlu mu tozlu taÅŸlı mı taÅŸlı iknceli mi iÅŸkenceli bir yol. Kimi en küçük taÅŸta yere düşerken kimi neden hemen toparlanır bilmiyorum. Hayat bir de öyle acımasız ki hiç birÅŸeyi aldırmıyor. Bazen yere düşersiniz heryeriniz kanrevan içinde ama en yakınınız bile yanınızdan tozu dumana katarak geçer; hiçbir yaranıza acınıza bakmadan. Aslında hep derler ya saÄŸ gözün sol göze faydası yok iÅŸte bunuda anlıyoruz. Nekadar acıyor ÅŸimdi yaralarınız deÄŸil mi? Ãœstelik kimsede yok buralarda oralarda hayat kötü bir ÅŸaka belki de her an biri gelip ensenizden çıkarabilir. HİÇBÄ°R GÖZYAÅžIDA PARA ETMEZ ORALARDA BÄ°KERE YAÅžANIR HAYAT BU YÃœZDEN NASIL YAÅžAMALI VE HANGÄ° YOLU SEÇMELÄ°SÄ°Z. Ä°sterseniz Buradan Buyurun

Kelimeler eksik, kelimeler yaralı. Kelimeler cılız. Taşımıyor, anlatmıyor, tanımlamıyor bu duyguyu. Ben de…Çok baÅŸka bir ÅŸey. Sevginin ortasında, derin acılar hisseder mi insan? Aydınlık gülümsemelerin içine, hüznü yerleÅŸtirir mi durup dururken? Gözlerine buÄŸu,diline sitem, yüreÄŸine burukluk, çöreklenir kalır mi asırlarca? GelmeyeceÄŸini bildiÄŸi mektup için, posta kutusunu hep ayni heyecanla açar mi? Dedim ye, baÅŸka bir ÅŸey bu. Ne kadar yalnızsam, o kadar seninleyim su günlerde. Belki de en basta, tutup seni en derinlere koydum diye oldu bunlar. Kimseler ulaÅŸmasın diye, kimselerin bilmediÄŸi, bulamayacağı yollara götürdüm seni. En derinlerde tuttum. Bana sakladım. Derine, hep daha derine… Seni yapayalnız, bir tek bana bıraktım. PaylaÅŸamadım Yanlış yaptım. Sana ulasan yolları kaybettim diye bütün bu ÅŸaÅŸkınlıklar. Kendimi oradan oraya vurmam. Sağımda, solumda, ne zaman dikildiÄŸini bilmediÄŸim duvarlara çarpmam, hiç görmediÄŸim çukurlarla boÄŸuÅŸmam. Denizlerin, gürültüyle gelip vurduÄŸu dehlizlerin, acili duvarları gibiyim. (daha fazla…)

Acaba aranızda benim gibi yıllarca o’nun geleceÄŸini umut ederek bekledi, sizi bilmem ama ben hem rüyalarımda o’nu gördüm hemde o gelecek diye yüzlerce mektup yazdım onardım pas tutan yüreÄŸimi ÅŸimdi çok iyiyim çünkü o var ve bırakmıyacağım asla…

(daha fazla…)

Åžu an 1 ÅŸubat akÅŸamı ve rüyamda yine sen vardın. Saat olmuÅŸ gecenin 3’ü, herkes uyumuÅŸ, annem, babam, kardeÅŸim, bende uyumuÅŸum ama gönlüm hep ayakta, aÅŸkım hep ayakta, onlar hiç uyumadı ki. Seni tanıdığımdan, sana tapalıdan beri gözüme uyku girmedi aÅŸkımın, sevdamın da. Ne tedaviler aradım, ne ilaçlar kullandım. Çaresi bir mucize bu hastalığın o da sensin. AÄŸlıyorum ÅŸu saat, unutma beni aÄŸlatan sensin. Uyutmayan, hayatı zindan eden sensin. Ne hayat tat veriyor, ne o olmazsa olmaz dediÄŸim bilgisayar, ne hava, ne ekmek, ne su,….. sadece ama sadece sensin o tat. Sensin benim hayatım, sensin. Benden vazgeçmemi mi istiyorsun? Tamam kabul. Çıksın birisi güneÅŸe yazsın adını (benim yazdığımın yanına) vazgeçerim senden. Ya da sağır bir ressam, (daha fazla…)

Birbirlerini severek evlenmişlerdi. Altı yıllık birliktelikleri evlilikle noktalanmıştı. Yedi yıldır da evliydiler,
iki yaşındaki küçük Ceren leri ile mutluydular… Aslında kadın mutluluk rolü oynuyordu. YaÅŸadığı hayat onu boÄŸuyordu, sanki içinde saatli bir bomba vardı , bir patlasa herkesi yakacaktı. Mutsuzdu ama nedenini bir türlü bilemiyordu. Ãœniversiteyi bitirdikten sonra bir süre çalışmış ama kocasının farklı yerlere çıkan tayinleri yüzünden bir türlü sürekli bir iÅŸi olamamıştı.  Mimardı ama 3 yıldır evde oturuyordu, evde geçen her boÅŸ gününü hayatından koparılmış boÅŸ bir sayfa olarak görüyor ve hiç bir ÅŸey onu mutlu edemiyordu.. Kocası derseniz bir dediÄŸini iki etmiyordu, hayattan isteyebileceÄŸi her ÅŸey onunken, mutlu olması için gerekli her ÅŸeye sahipken o mutsuzdu.. (daha fazla…)

Sen; sustuÄŸum yersin! Kelimelerin tükendiÄŸi, cümlelerin infaz beÅŸiÄŸinde kırk sancıyla gidip geldiÄŸi, sesime sus deÄŸdiÄŸi bir nefessin. İçimi kırbaçlayan ses tellerimin kalbime takılmış çengellerisin. Åžimdi hayatıma  yazılmış dipsiz hesaplar var yangın yerinin telaşı içime düşen, kaybolan, bulunamayan ve aranan ne varsa  içimde ama darmadağın…ellerimi deÄŸdiÄŸim yer kırılıyor ve kanıyor. Bende sancıyan bir ÅŸeyler var, yakamı bırakmıyor. Sen durduÄŸum yersin ! Ardına bakmaya bile cesareti olmayan, sessizlikte at koÅŸturan; gitmeyen ve dönmeyen bir  adressin. Adımlarına esir düşmüş bir yolcuyum ben; kimsesiz bir yolun orta yerine zamansız terkedilmiÅŸ bir yolcu… geceye inat adımlar çoÄŸaltan, önünde arÅŸ boyu yollar uzayan. Gitmenin önemini yitirdiÄŸi, dönmenin bir  yemin gibi tövbelendiÄŸi; iki satır arasına sıkışmış bir yolcuyum ben ! (daha fazla…)