KalemKurusu

Ä°ki Mustafa Kemal vardır: Biri ben, et ve kemik, geçici Mustafa Kemal… Ä°kinci Mustafa Kemal, onu “ben” kelimesiyle ifade edemem; o, ben deÄŸil, bizdir! O, memleketin her köşesinde yeni fikir, yeni hayat ve büyük ülkü için uÄŸraÅŸan aydın ve savaşçı bir topluluktur. Ben, onların rüyasını temsil ediyorum. Benim teÅŸebbüslerim, onların özlemini çektikleri ÅŸeyleri tatmin içindir. O Mustafa Kemal sizsiniz, hepinizsiniz. Geçici olmayan, yaÅŸaması ve baÅŸarılı olması gereken Mustafa Kemal odur!

***

Beni görmek demek, mutlaka yüzümü görmek değildir. Benim fikirlerimi, benim duygularımı anlıyorsanız ve hissediyorsanız bu kâfidir.

***

Büyük ölülere matem gerekmez, fikirlerine baÄŸlılık gerekir. (daha fazla…)

Yıkık bir akÅŸamüstü çaresiz sokaklardayım yine. Sebepsiz, yorgun gözlerim aÄŸlamaklı oluyor sevgisizliÄŸimde. Garip bir depresyon halinde geçiriyorum saatlerimi. Bazen kaderime isyan etmek istiyorum, bazen bu ÅŸehirden alıp başımı gitmek. Ama ne yapsam hangi yola baÅŸvursam kurtulmak için bu durumumdan yollarım hep sana çıkıyor. Umutsuz gecelerim, güneÅŸsiz sabahlarım oluyor yine. Kendimden vazgeçiyorum bi an. Dalıp gidiyorum engin ufuklara. Bir garip boÅŸluktayım kısacası. Ne tarafa uzatsam ellerimi havaya deÄŸiyor parmaklarım. Tutunamıyorum uçurumlarda. Ne vardı ki halledemediÄŸimiz sevgimizde. Yetmezmiydi seni sadece ölesiye sevmek. Adını yazmak yüreÄŸime yetmezmiydi. Daha ne yapabilirdim ki hayasız akÅŸamlarda baÅŸ harflerimizi gökyüzüne yıldızlarla yazmaktan baÅŸka. Sana içimde mektuplar yazıyordum. ÇaresizliÄŸimi anlatan, sensizliÄŸimi anlatan mektuplar. Sen vazgeçmiÅŸken herÅŸeyden, baÄŸlamışken kadere ben biraz daha çırpınıyordum boÄŸazıma kadar battığım bataklıkta…  Hergeçen gün biraz daha boÄŸuluyorum çıkmazlarımda. Kendimi daha çok kaybediyorum yoksunluÄŸumda. Bir olmaza giriyor yüreÄŸimin sesi, bir çığlık oluyor gecelerime. Sonra resmin geçiyor elime. Gözlerinde bir daha kayboluyorum. Kendimden geçiyorum bi zaman. Hayata dair ne varsa tekrar geçiriyorum gözden. Hatıralar dövüyor bedenimi. Her ezgide biraz daha kabarıyor yüreÄŸimin arterleri. Alkole vuruyorum iyice kendimi. SarhoÅŸ hayaller kuruyorum sabahlarıma. Silinip gidiyor sonra beynimdekilerle beraber.  Sevgisizlik bir yere kadar ama sensizlik zor be güzelim. Hani bir trenin altına atlamak gibi, bir uçurumdan süzülerek çakılmak gibi. Hayata inat, kadere inat yaşıyoruz elden ne gelir. Bu gÄŸnlerin sonu gelecek. Daha iyiye daha güsele gidecek herÅŸey. Bir bütün olacak yaÅŸadıklarım, yapamadıklarımla beraber. YaÅŸanmışlık kaygısı düşmesin gözlerine…
31.10.2008 01:19

Susuz Åžehrimde canıma su katana ithafla…

C anımın içi sevgilim
A n gelir içindeki beni sorgular dünün…
N e bir ses ne bir nefes olur yüreğindeki yangının.
S usuz kalmış dudakların arzular bedenimi.
U zun akşamların çaresiz sabahları nasip olur yüreğine
Y arınlarımız umutlarımız birleşir göğsümüzde
U marsızca adanır aşklar kansız gecelere
M ağrur bakışların parçalar talihsiz acil travmalarımızı
(daha fazla…)

Bak sevgilim! Saat 12’ye geliyor!Yine bir gün bitiyor ve yine bir gece başlıyor.Bizim zamanımız.. Aslında benim zamanım. Kararır hava,gece başlar ve ben bütün anılarımı mumlarla aynı bavula koyar düşerim yollara. Bomboş, kapkaranlık sokakta bir sığınak ararım adeta. Kuru yapraklar düşer tek tek önüme. Üşürüm ve hayalin sarılır bana.Elimdeki bavulu alır, gidip bin parçaya böler ve zifiri karanlığın en ücra köşesinde bin bir yere fırlatır.Ben bir köşede yaralarımla uğraşırken hayalin gelir sarılır bana. Titrer o an içim,titrer yüreğim.. Bak canım!Bir sarılışın titretirken ufacık yüreğimi benden bir adım uzaklaşman nasıl yakar canımı. Biri bana sarılmış ve elimdeki bavulu alıp gitti zannederken ben, bir bakarım düşüp kalmışım bir kaldırım kenarına.. Uyanınca anlarım; ‘Düşlerim raks eder gerçekle.. Öpüşlerin dolanır vücudumun en kuytu köşelerinde tenimi yakarak,
Ve ben her öpüşte iliklerimin en kuytu köşelerinde hissederim kesik soluklarını..’

Bazen tek bir cümle…..her ÅŸeyi anlamaya yetiyor.Yeni bir düşüncenin aslında hep beynimizde olan tonlarca kelimenin dışa vurumu bazen ne kadar kolay oluyor.Aniden radyoyu açarsınız evet en sevdiÄŸiniz parçadır orda çalan.Ama bugüne kadar hiç böyle olmamışsınızdır.Hiç bu duygularla kalmadınız. Beklenmedik ÅŸeyler hep beklenmedik zamanlarda gelir…bu yüzden her an bir ÅŸey olacakmış gibiyim. Elime aldığım bir kitabın sadece tek bir kelimesiyle bazen uzunca yazılar yazabiliyorum. Hiç beÄŸenmediÄŸim bir müzikte oturup gözlerim kuruyuncaya kadar aÄŸlayabiliyorum, hiç bakmadığım duvarda ki tabloya saatlerce dalabiliyorum. Ä°nsan bazen kendini bile tanımlayamıyor… içindeki acıyı bilemiyor adlandıramıyor. İçinde bazen o kadar ÅŸiddetli ÅŸeyler oluyor ki….kavga mı,savaÅŸ mı bilemiyor insan. (daha fazla…)

Kimisinde nice hüzünler barındırır hayat, kimisinde nice mutluluklar. Sevda vardır kimisinde, nefret bazen gözlerinde. GüneÅŸ doÄŸar her gün aynı yerden yeni bir hayata. Sevdaların filizlenir, gözlerinde gülümsediÄŸin sevdiÄŸin gelir aklına. Gün olur özümsediÄŸin her ÅŸeyi yalan nakÅŸeyler hayat…  Yinede yaÅŸanası bir tecrübedir hayat. Acısına raÄŸmen, derdine, kederine raÄŸmen. Gün olur ölmek istersin, yitip gitmek istersin bu hayattan. Ama mutluluklar bırakmaz peÅŸini yaÅŸarsın yine olabildiÄŸine, yaÅŸayabildiÄŸine kadar.  Bak neler gizli hayatta. Ä°lk kez birinin gözlerinde gördün kendini. Ä°lk kez birine bakarken titredi için. Ä°lk kez bir baÅŸka tende buldun kendini. Ä°lk kez bir baÅŸkası için endiÅŸelendin. Canı acıdığında yüreÄŸinde hissettin o acıyı. AÄŸladığında beraber aÄŸladın güldüğünde beraber. Her ÅŸeyi paylaÅŸtın; hüznü, mutluluÄŸu, gözyaşını, merhameti, günahı, sevabı her ÅŸeyi paylaÅŸtın. Yeri geldi yüreÄŸini… BaÅŸka yönü daha var hayatın. Birisi var o hayatta. Seni hiçbir zaman yalnız bırakmayan. Sırf sen uyuyamıyorsun diye uykusuz kalan. (daha fazla…)

Remember

Remember me when I am gone away,
Gone far away into the silent land;
When you can no more hold me by the hand,
Nor I half turn to go yet turning stay.
Remember me when no more day by day
You tell me of our future that you plann’d:
Only remember me; you understand
It will be late to counsel then or pray.
Yet if you should forget me for a while
And afterwards remember, do not grieve:
For if the darkness and corruption leave
A vestige of the thoughts that once I had,
Better by far you should forget and smile
Than that you should remember and be sad.

Christina Rossetti (1830-1894)

(daha fazla…)

Okuldaki ilk günüm. Çok heyecanlıyım. Çünkü artık ben de üniversiteliyim. Yeni arkadaşlar, yeni dersler, yeni bir hayat beni bekliyor. Neşe dolu kişiliğimle sınıfın eğlence kaynağı olacağım biliyorum. Sınıfa girdim. Boş bir sıra bulup oturdum. Yanıma birisi geldi. Benim gibi uzun boylu ama benden gayet yakışıklı. Hem gözlüğü de yok. Kim bilir kaç tane sevgilisi vardır. Neyse canım banane. Belki de iyi bir çocuktur.
- Merhaba, ben Erdinç.
Afalladım.
- Hıı, merhaba ben de Özcan. Memnun oldum.
Derken çocukla samimiyeti artırdık. Ä°yi bir çocuktu. Birlikte iyi anlaşıyorduk. EÄŸlenceli vakitler geçirdik. Ä°lk günden bu kadar keyif alacağımı hiç sanmamıştım. Çok güzel kızlar var sınıfta. Ama bir tanesi var ki, beni adeta büyüledi. Ama ilk 1 ay hiç konuÅŸamadım bile kendisiyle. Utangaç birisine benziyor. Hıh, sanki ben çok farklıyım. Erdinç artık yanımda oturmuyor. (daha fazla…)

YaÅŸar Usta !..

Bak beyim, sana iki çift lafım var…

Koskoca adamsın, paran var, pulun var, binlerce kiÅŸi çalışıyor emrinde… Yakışırmı sana ekmekle oynamak..? Yakışırmı bunca günahsızı, çoluÄŸu çocuÄŸu kar’da kışta sokaÄŸa atmak, aç bırakmak..? Ama nasıl yakışmasın ki… Sen deÄŸilmisin öz kızına bile acımayan, bir damlacık saadeti çok gören, anlıyormusun beyim bu çocuklar bir birlerini seviyor.. Ama ben boÅŸuna konuÅŸuyorum, sevgiyi tanımayan adama sevgiyi anlatmaya çalışıyorum.. Sen büyük patron, milyarder, para babası, fabrika sahibi Saim Bey… Sen mi büyüksün… Hayır Ben büyüğüm, Ben YaÅŸar Usta, (daha fazla…)