KalemKurusu

Yapayalnız bir ÅŸehrin sessiz sokaklarında yürüyorum. Topuklarım yere temas ettikçe çıkan sesten baÅŸka ses yankılanmıyor kulağıma. Evet… Yalnızım… Yalnız bir başıma yürüyorum gecenin karanlığına. İçimde bir sıkıntı var nedenini bilmediÄŸim. Kendimi seni düşünürken buluyorum yine. Ve yine süzülüyor yanağımdan bir damla hüzün. Nedeni neydi bilmediÄŸim çıkmazlardayım yine. Yine yalnız… Yine bir başına… Aklıma gelmiÅŸken. Hatırlıyormusun o ilk gecemizi. Deniz kenarında, ıssız bir sahildeydik hani. Nasılda utanmıştı gözlerimiz birbirine bakarken usulca ve kaçamak. Yanaklarımızdaki kızarıklığa güneÅŸi sebep göstermiÅŸtik hani. Aslında titrek birer güvercin kalbiydik ikimizde. Ayaklarımız yere basmıyordu hani. Heyecandan konuÅŸamamıştık bile. Sadece ben elini tutmuÅŸtum sen denize dikmiÅŸ gözlerini, başını omzuma yaslamıştın. Åžimdi arıyorum o günlerimizi. O heyecanlarımızı, sevinçlerimizi, kalbimizi… (daha fazla…)

Zaman geçiyordu
ve hiç bir şeyin farkına varamıyorduk.
Beklediklerimiz gelmiyor
sevdiklerimiz sevmiyordu.
Bir telefon sesine
hasret kaldığımız oldu
çoğu zaman…
Hiç değilse bi yanlış numara arasaydı …Konuşabilseydim birileriyle…
Yanlışlıkla çevrilen bi telefon sesi bozsaydı evimdeki sessizliği..
Bir yerden taşınır gibiyim.
Sanki geride
çok ÅŸey bırakmışım benden kalan.. (daha fazla…)