KalemKurusu

Kapatmak zorundayım, kusura bakma, dedi. Gözlerindeki acıma dolu ifadeyle eğildi üzerime: gelmeyecek işte, sen de biliyorsun. Zaten kırmızı şarabımız da kalmadı. Yalan söylüyordu besbelli; yıkık bir meyhanede bulunamayacak en son şeydi kırmızı şarap. Bağıracak gücüm de kalmamıştı saatlerdir:

-Kemanı ağlayan kızı bekliyorum dedim ya size, aşağılık herifler. Günlerdir onu aradığımı hepiniz biliyorsunuz, buraya geleceğini söyledi son olarak, dedim sesimin çıkıp çıkmadığının ayırdında olmadan. Gerçekten de beklediğim O’ydu; kemanından gözyaşları akan kız.

Ruhundaki gizli geçitlerin kapılarını aralayan herkes yere düşen o damlalara dokunabilirdi. Yıkık meyhanenin kapısında çalardı kemanını, yayı her yukarı çekişinde canını yakardı, aşağı çekerken de gözlerini kurulardı. Her duyduğum nota içimden, bir daha yerine gelmeyecek taşları söküp sonsuzluğa atar ve o, sevgisizlikten donup kalmış ellerini o boynu bükük alete sarardı.
(more…)

Bir tanem…

Bir mektup daha yazıyorum.
Hiç gönderilmeyecek, okunmayacak bir mektup daha.
Diğerlerinin arasında kaybolup gitmeye mahkûm bir mektup daha.

Ama bundan sonra bir mektup daha yazacak olsam da, o sana hitaben yazılmayacak.

Bu sana son yazışım..
Seni son özleyişim… (more…)

Titrek bir mum aleviydi sevdalarımız. Elektriksiz akşamlarda birer ışık hüzmesi oldu karanlığımıza. Her gün biraz daha acıtıyordu senden ayrı mahzenlerde. Ölüm bile bazen çekilebilir bir işkence oluyordu. Hayata öyle bir bakış atmıştım ki hayat bile şaşırmıştı. Hatırlar mısın o, o ilk göz göze geldiğimiz kış gününü. Gökyüzünden bir pamuk gibi yağan karda pusmuş gözlerine bakarken yakalamıştın gözlerimi. Oracıkta bitivermişti her şey. Anlatıyordu aslında gözlerim sana her şeyi ama, ama sen dahasını istiyordun. Sanki inanmıyordun gözlerimin söylediklerine. Ama bilmediğin, gözlerimin söylediklerinin her şey olduğuydu.
Bir ölüm sessizliğine büründü gece. (more…)