Bir Åžubat
Salı, 17 Haziran 2008
Åžu an 1 ÅŸubat akÅŸamı ve rüyamda yine sen vardın. Saat olmuÅŸ gecenin 3’ü, herkes uyumuÅŸ, annem, babam, kardeÅŸim, bende uyumuÅŸum ama gönlüm hep ayakta, aÅŸkım hep ayakta, onlar hiç uyumadı ki. Seni tanıdığımdan, sana tapalıdan beri gözüme uyku girmedi aÅŸkımın, sevdamın da. Ne tedaviler aradım, ne ilaçlar kullandım. Çaresi bir mucize bu hastalığın o da sensin. AÄŸlıyorum ÅŸu saat, unutma beni aÄŸlatan sensin. Uyutmayan, hayatı zindan eden sensin. Ne hayat tat veriyor, ne o olmazsa olmaz dediÄŸim bilgisayar, ne hava, ne ekmek, ne su,….. sadece ama sadece sensin o tat. Sensin benim hayatım, sensin. Benden vazgeçmemi mi istiyorsun? Tamam kabul. Çıksın birisi güneÅŸe yazsın adını (benim yazdığımın yanına) vazgeçerim senden. Ya da sağır bir ressam, (daha fazla…)
