Düşümde gördüm dün gece… çeviriyorum, rehberimden sildiğim ama hafızamdan silemediğim telefon numaranı… çalıyor çalıyor ve açıyorsun o hayatın anlamı sesinle…susuyorum,o gitar sesini bekliyorum sözcüklerimin elinden tutsun diye.. ve evet yanıltmıyor beni o canımm gitar ve başlıyorum söylemeye (more…)
Çok aşığın var diyorlar , hem de çok, bir ben eksikmişim. Sayısını bile bilemediğinden, sadece çok kelimesi yetiyormuş. Aşkının ölçüsü olmadığı gibi aşıklarının da sayısı belli değil. Yine de bilirim ki o kadar çokluğun içinde bana ayıracak bir gülümsemen bile yoktur. Payıma o bile düşmezmiş. (more…)
eski, parazitli bir radyodan duyarız sanki:
“akşam oldu şehrimde penceremde kuşlar göründü, bir yaşlı hayal gözlerimde gözlerimi yaşlar bürüdü” anlarız ki yaş kemale ermiştir. ahşap bir dağ evinde bir sonbahar akşamıdır, camlar buğulu, hava soğuk, gözleri dolar yaşlı adamın. Gözler camdan dışarıya odaklanır, yıllar öncesine döneriz. (more…)
yürüyorum hasretin, acının üstüne;
sığmıyorum dünyaya, dar geliyor…
geceler mi uzadı, bu karanlık ne?
gönlümün bayramları, şenliği söndü…”
beni acıtan şeylerin ortasında; sanki hiç acıtmıyor, canım hiç yanmıyormuşçasına; yangınların ortasından misal yalınayak geçerken bir sessiz uğultu kulaklarımda, sanki az önce susmuş çocukların gülüşen sesleri, sanki az önce davullar susmuş, (more…)
beni yak kendini yak herseyi yak bir kıvılcım yeter ben hazırım bak !.. bedenim çıra, önce kendini tutuştur, sen başla yanmaya , ama ben sönmek üzere olmalıyım, yandığını görmeden tükensem keşke. sen yak herşeyi sonra, önce anılarımızdan başla. mesela çocukluğumuzdan. Yanyana oturduğumuz küçük kahverengi sıraları yak, önlüklerimizi, siyahtı o zamanlar, mavi önlük giymemiş son çocuklardık biz. oynadığımız bahçeleri yak, erik ağaçlarını, kiraz ağaçlarını, yalnız bir kaysı ağacı vardı, hatırlar mısın, senede bir meyve ancak verirdi, çocuklardan yoksundu, kimse sevmezdi o ağacı biz severdik sadece, o ağacı yakma, tanık olsun yaşadıklarımıza. çanak çömlekleri yak, yakar topları, toptan çocukluğumuzu diyelim. ilk gençliğimizi yak, yanmaya başlamıştı zaten o zaman içimizde bir yerlerde ateş, hemen tutuşur , acısı yetişir yarınlarımıza. dünümüzü, bugünümüzü yak, yarın nerede olacağız kimbilir? ister öp oksa istersen öldür ask icin ölmeli ask o zaman ask ne zaman sesim çıktı ki sana? yalnız adımın yanına mezar taşımda, gerçekten sevdi yazsınlar yeter bana. bir yerlerde kayda geçsin bu, ben gerçekten sevdim seni. yalansız, çıra gibi. kendi kendime yandım , tükendim. aşk öldüğümün farkına varacaksa onun adına, yeter bana. öptüğün yerlerde su sesi yüzüm, öptüğün yerler senin vadin şimdi. seni içime çektim bir nefeste yüregim tutuklu gögsum kafeste yanacagız ikimiz de ateste bir kıvılcım yeter hazırım bak ask için ölmeli ask o zaman büyük bir ateş yakmalıyım, ıssız adaya düşmüş adamım, sigaram var kibritim yok sensiz, gecem var gündüzüm yok fikret abi gibi. ne çaok severdin, gecenin tam üçünde, gecenin tam üçünde. bir harmanım şimdi sensiz her akşam, sezen de sever miydi acaba fikret’i, kimse sever miydi benim seni sevdiğim gibi kimseyi. elimde kibrit yerine tuttuğum gözlüğüm, o kadar çok okuma gözlerin bozulacak derdin hani, hani ince ince adını yazardım yüzbinlerce kez üstüste, küçük küçük yazardım, küçüktüm ben de. gözlerim bozuldu, sağlığım bozuldu, herşeyin başı sağlık değil yani artık benim için, sağlık ne kadar salak bir kelime. allahım allahım ateslere yürüyorum allahım acı ile ask ile buyuyorum aşk ile büyüyorum, -bileklerim acıyor-, durduramıyor hiç kimse. yaşlandım. Kül ile gülün buluşma ihtimalinde yandım, kavuşmak üzere. Sezen Aksu / Barış Akbalı
