KalemKurusu

Bu küçük odanın her yerini doldurdum seninle. Her eşyada sen varsın. Yılların hüznünü solumuş duvarları ilk defa neşeyle tanıştırıyorsun. Bu yüzden seni o kadar çok seviyorlar ki onlar… Seninle olabilmek için her daim beni de bırakmıyorlar. Biliyorlar çünkü senin bende olduğunu. İçimin bir parçası olduğunu… Ve bana da seviniyorlar biliyorum. Bazen çehreni bana göstermek için çırpınıyorlar. Hüzünle baş başa olduğumu anladıkları an seferber ediyorlar seni. Sanki yılların hüznünü taşımak yormamış onları. O yaşlı kapı bile hep kapalı artık senle beni odada baş başa bırakmak için.

Aşk denen şey bu olmalı. Küçük odada her şeye resmini çizebilmek… Ve işte bu küçük odada yaşayabilmek kocaman hayalleri. Tutup düşleri elinden her gece sana getirmek… Bak yine sendeyim umutlarımla. Onlara seni anlatıyorum. Seni gösterip, işte bu, sizi yaşatan diyorum. Bir anda sıyrılıyorum tüm geçmişimden. Dalıyorum hiç korkmadan engin denizlerine. Oysa yüzme bilmiyorum ben. Sen tutuyorsun elimden, korkma diyorsun, korkma! Korkmuyorum, sahiden korkmuyorum sevgili. Sözlerin yüreğime nefes gibi doluyor, gözlerin ufkumu açıyor. Güç veriyorsun bana. Yüzüyorum yüzüyorum yorulmuyorum. (more…)

Susuz şehrimde canıma su katana ithafla….

Bir sevda daha bitti yüreğimden koparcasına aldığın bir sevda… gözlerine adadğım dünyam bitti sonunda… herşeyden uzak sevmiştim seni. Gönlümü vermiştim baharlarına. Bir katık aş gibi yazmıştım seni sonbaharıma. Ama şimdi gittin benden habersiz. Bir başıma kaldım şu İzmir’in çıkmaz sokaklarında. Artık sessiz kalıyor bu coğrafya.  Artık uykusuz akşamlar kalıyor bana senden sonra. Alkol ikindisi uykusuz akşamlar. Sayende bırakmaya çalıştığım sigaramı iki katına çıkardım. Hayallerimin sonuna geldim daha başına bile gelmeden üstelik. Her şey üstü üstüne geldi sevdamızın en güzel günlerinin ortasında. Ayrılık bıçak gibi girdi bile aramıza hiç hissettirmeden, kendimi bırakmışken sana. Kanunsuz gecelerimin yorgunluk bilmez akşamlarında. Nöbet sonrası gündüzlerimin arsızıydın sen. Şimdi yoksun yanımda. Artık yoksun….
Sonuna geldik baharımızın. Ben sende varoluşumu belledim en derin yazıların olumsuz tümcelerinde. Kaderime yazmıştım seni alnımın ortasına. Gel görki gittin… Her gün daha çok koymakta yalnızlığımın sensizliği. Her gün daha bir alkol kokmakta beni bana bırakan.
19.10.2008 01.09

Kalbim çarpıp çıktı parmakuçlarımdan.
Yorgun argın nabzıma tesadüfen bıraktı kan ağlayan,
tırnaklarımı -diri niyetine- saf saf.
Parmak hesabıma fiyasko!
Dolunayda kızıla tütmekte zincirlerim.
Sözüm ona çığlığa bilenmişim kendimce susuşa körelmeden.
Bu da laf mı?
Ben içime kapanık ferime son nefesi çektirendim.
Düne dökülmeyi marifet sayan takvimleri
zamansız ayak diretmelerime örtbas ettim.
Direnişimden sıyırıp, yok pahasına bozdurdum aklımı.
İlkel özentiler iyi niyetli yontulmalar bitirtti buracıkta. (more…)