Acılardan bir beslenme çantası olmalı insanın… Beslendikçe yazabilmeli, yazdıkça beslenebilmeli… Lakin hiçbir zaman annesi acı doldurmamalı o çantaya… Hayat olmalı, aÅŸk olmalı, sevgi olmalı bu acılar… ÇocukluÄŸumuzdan kalma alışkanlılarımızla, hayata beslenme çantamızla çıkabilmeliyiz. Öğretmenimiz acılar olmamalı. Derslere tam vaktinde gitmeliyiz. Ve en ön sırada, can kulağıyla dinlemeliyiz. Anlamadığımız noktalarda, tekrar tekrar sormalıyız çünkü bilmeliyiz ki anlaşılmıyorsa eÄŸer bir acı, tecrübe olarak kafamızın bir kenarında mevzilenmeyeceÄŸi için, tekrar önümüze dikilebilmektedir, çaresizlik misali… Birinci tenefüs arasında hafif ÅŸeyler yemeliyiz. Bir dilim paranın üstüne sürülmüş, az bir maddiyatla açlığımızı yatıştırmalıyız. (daha fazla…)