KalemKurusu

Bir yağmur damlası düştüğü zaman penceremize… Gidilesi uzaklar gözümüzün önündeyken, kırılan ışıkla beraber, daha da uzaklaşan bir kaç damla umut eskitiriz penceremizde… Her gün ekmekle beslediğim güvercinler için ekmekleri ıslatmama gerek kalmadı. Ben ekmekleri koydum, onlar ıslandılar. Lakin ne güvercinler geliyordu, ne de umutlar yitiyordu… Onca umudun arasına güvercinlerin gelme umudunu da ekledim, ve her damlada biraz daha eskittiğim, yittiğim bir hayata adadım… İnsanlar telaşla bir yerlere yetişmeye çalışırken sürekli bu kavurucu sıcaklıkta, pencerelerde keyiflenenleri de gördüm… Bir hayat telaşına düşmüş insanlar, ne yapacaklarını bilmeksizin sanki ve şuursuzca koşarlarken soruyorlar mıydı acaba kendinerine ; “Yağmurda koşan mı, yürüyen mi ıslanır?” diye. Ve her defasında “koşan” olmasına rağmen cevap, hep koşmayı mı seçiyorlardı? (more…)

Seni gördüğüm an sevginin kokusunu hissetim,
Bir bebeğin dünyaya gözlerini açtığında ki bakışıyla izledim,
Emdiği sütün kıymetini gördüm gözlerinde
Bir annenin bebeğinden aldığı kokuyu buldum sende…

Ateşli bir akşamda kokunla bir oldum
Koku,
Sanki berraklığın, (more…)

Bu sabah yalnız uyandım..
Pencereden bile insan sesleri gelmiyordu.
Sadece arabalar geçiyordu; bir de kuşlar.
Sonra mutfağa gittim.
Bir kişilik çay demledim.
Kahvaltım tek kişilik..
Kesilmiş biletim gibi.. Kaderim gibi.. (more…)

Daha dün gibiydi gözlerine baktığım hiç bitmesini istemediğim ellerin kokusu hala ellerimde bazen ağlarken bile bile yüzümü kapatıyorum kokunu duymak için bazen ise gözlerime sürüyorum senin kokulu ellerimi şimdi çok uzaktısın ama ben gene mutluyum çünkü ikimizde her doğan yeni günü beraber karşılıyoruz bu bile yeter avunmama … yaşadığını bilmek aynı ülkede aynı dünyada bu bana yeter bırak sen mutlu ol …Kokun hala elimde …