KalemKurusu

Hic sevmedim gitmeleri…
Hazırlanan bir bavul, son ihtiyaçlar, hüzün haykıran son bakışlar, uykusuz o son gece, el sıkışmalar, ayrılıklar nihayet… Kendime kaldığım o yolculuk dakikalarında tren camından dünyayı seyrederim ve aslında gördüklerim ağaç, dere, tepe, bir direkten diğerine uzanan elektrik tellerinden ibarettir. Bir de gökyüzü… Ama dünya diyorum ben bu seyre. Dünya.. Çünkü bana hayatı anlatır, kendimi hatırlatır her saniye gördüğüm ayrı bir nokta.

Bu yüzden sevemiyorum şimdi gitmeleri.
Kendimle başbaşa kalmaktan kaçıyorum.

Hayatla yüzleşmek.. acılarla hesaplaşmak, sallanan asma bir köprüden karşıya geçmek gibi geliyor bana, Gözlerimi kapatıyorum. İçimde bir mağara boşluğu, kalp atışlarım hızlanıyor. Nereye adım attığımı bilmediğim için daha da ürkütücü oluyor her bir adım. Gözümü açsam saldırgan ayı gibi bir korku..
Ne yapsam olmuyor!
Her şey üstüme yürüyor. Hissettiklerimi anlatmaya halüsinasyon, major depresyon anksiyete, bunalım, baş ağrısı, insomnia gibi nevrotik ifadeler az geliyor.

Kendime gitmelerden korkuyorum…
Sonu intiharla bitebilecek bir iç yolculuğa çıkmaktan korkuyorum!
Alıkoyun beni! Ne bileyim.. Beni elimden tutup beklenmedik bir anda sokaklarda gezdirecek kimse yok mu mesela?
İstanbul’a yolculuk yok mu?
Ey huzur, nerdesin???

Susuz şehrimde canıma su katana ithafla….

Korkuyorum bebeğim… Sana sahip olabilmek için katettğim onca yol var ki… Sana bu kadar aşık olacağımı nerden bilebilirdim. Seni bu kadar seveceğimi nasıl anlayabilirdim. Oysa sadece bir umuttu içimdeki seni örseleyen. Sana bu kadar ait olabileceğimi nerden bilebilirdim ki… Kendime şaşırıyorum biliyor musun. Bu kadar aşık olmama şaşırıyorum.  Oysa sadece “şimdi sen benim sevgilim olsan” la başlayan, “ sensiz bir hiçim” le devam eden bir sevdanın tam ortasındayım şimdi. Gözlerine baktığımda dahada aşık oluyorum her geçen saniye. Sen şimdi karşıma geçmiş “KORKUYORUM” diyorsun. Hayır cansuyum. Hayır ben korkuyorum asıl. Seni kaybetmekten korkuyorum. Senin kalbine dokunamamaktan korkuyorum. (more…)