KalemKurusu

Yapayalnız bir şehrin sessiz sokaklarında yürüyorum. Topuklarım yere temas ettikçe çıkan sesten başka ses yankılanmıyor kulağıma. Evet… Yalnızım… Yalnız bir başıma yürüyorum gecenin karanlığına. İçimde bir sıkıntı var nedenini bilmediğim. Kendimi seni düşünürken buluyorum yine. Ve yine süzülüyor yanağımdan bir damla hüzün. Nedeni neydi bilmediğim çıkmazlardayım yine. Yine yalnız… Yine bir başına… Aklıma gelmişken. Hatırlıyormusun o ilk gecemizi. Deniz kenarında, ıssız bir sahildeydik hani. Nasılda utanmıştı gözlerimiz birbirine bakarken usulca ve kaçamak. Yanaklarımızdaki kızarıklığa güneşi sebep göstermiştik hani. Aslında titrek birer güvercin kalbiydik ikimizde. Ayaklarımız yere basmıyordu hani. Heyecandan konuşamamıştık bile. Sadece ben elini tutmuştum sen denize dikmiş gözlerini, başını omzuma yaslamıştın. Şimdi arıyorum o günlerimizi. O heyecanlarımızı, sevinçlerimizi, kalbimizi… (more…)

O kadar iyi ve naziksin ki,insanlar kendi kalblerinden geçenlerin doğruluğunu tartışmamak için senden hoşlanmıyorlar,aslında o kadar basit ve yapıcı düşünüyosun ki, bu senin tüm hayat tarzına yansımış,ne bileyim, bitmek tükenmek bilmeyen bi enerji ve hep devam etmesi için bu döngünün ,bulunması ,cevablanması gereken doğrular,amaçlar,sebebler… yada aslında zaten hep orda olup,keşmekeş içinde bunu farketmeyen insanlara inat böyle sapasağlam durabilmek
(more…)