KalemKurusu

Adı koyulmamış hiçbir şeyin gerçek anlamda var olduğuna ikna olamayan bir kalbin sahibiydim ben. Hayata kelimelerle hükmeden biriydim ben.Var olanla yok olan arasında fark bir isim. Onunla başlayan hayatımı, onun ismini bilmekle başlamak istedim.

Varlığına dair, nefti gölgeli bir tütsü-buhur dükkanında, bana gösterdiklerinin dışında, hiçbir bilgiye sahip değilken sevmiştim onu. Başka bir şeyi değil, ateşe düşeceği ana kadar hiçbir şeyi merak etmeyerek sevmeyi bilen kalbimin bütün sükûnetiyle sadece onun ismini merak ettim ben.

Gülün önce ilahi muhayyilede adının koyulduğunu, manasının sonradan yaratıldığını, bu dünyadaki suretinin ise en sonra geldiğini kavradığında imanı tamamlanan biriydim ben. Bunun başka yolunun olmadığını aklıma ancak böyle kabul ettirebilmiştim ben .Kolay olmamıştı ama yolculuğun suretten manaya doğru olduğunu öğrenmiştim ben. (more…)

Seni gördüğüm an sevginin kokusunu hissetim,
Bir bebeğin dünyaya gözlerini açtığında ki bakışıyla izledim,
Emdiği sütün kıymetini gördüm gözlerinde
Bir annenin bebeğinden aldığı kokuyu buldum sende…

Ateşli bir akşamda kokunla bir oldum
Koku,
Sanki berraklığın, (more…)

Neydi masumiyet? Herkeste var olabilir miydi acaba bu kutsal özellik?
Masumiyeti nerede aramalıyım, kimde aramak doğru olur diye düşündüm bu yazıya başlarken. Yürekte miydi masumiyet, yoksa yüzlerde mi, ya da davranışlar mıydı masumiyeti taşıyan?..
Gözümü her çevirdiğim yerde onu aradım.
Minik bir çocuğun gözlerindeki parıltı ve çaresizlik miydi masumiyet;
yoksa yine o çocuğun hırçınlığında da arayabilir miydim onu? (more…)