KalemKurusu

Işıkları söndürdüm, şarkılarımı hazırladım ve çay’ımda yanımda… unutmadan süngerine kadar çekipte parmaklarımı sarartan sigaramıda aldım… Uzun zaman oldu değil mi..? yazmıyorum düzgün birşeyler… Kızma, küsme, boyun bükme… Uzun zaman oldu yazmıyorum lakin, yazabilmek için kendimle kalamıyorum… Bugün afire ve ben arifelerden oldum olası nefret ederim, arife günü terk etti beni anneannem… Tarih bu tarih değil ama arifeydi o gittiğinde, sabah bayram namazına tüm torunlar’ıyla gidecek olan bir dede yatarken uykusunda 57 yıl hayatını paylaştığı birinin gideceğini nerden bilir ki..? Ben her şeyi anneannemden öğrendim sayılır, anlattığı hikayeler, söylediği sözler hep aklımdadır ve o yıllarda hep merak ederdim büyüklerin “babamın bir sözü” vardı diyerek konuşmalarına yani anlam veremezdim -nasıl olur da babanın söylediği kelimeleri unutmadın be arkadaş- unutulmuyormuş ve her zaman söylediğim gibi insanlar unutmaz sadece hatırlamaktan korkar !.. Kendine Kal derdi anneannem hep kendine kal, ki sevdiğin kişi seninledir ve sen o içinde diye kendine iyi bakarsın… Kendimdeyim senin için hayatım ve sözünden çıkmıyorum anneannemin. Çoğu zaman anlatmaya çalışırım anneannemin bana anlattığı hikayelerden sizlere lakin bazılarını saklarım… Saklıyorum çünkü alıp ben yazdım kisvesinde kendini bilmezler çıkıyor karşıma boğasım geliyor onları oracıkta neyse bir hikayesini daha anlatayım ben sizlere;

(more…)