KalemKurusu

Bir otobüs durağında karşılaşmışlardı ilk kez…. Biri tıpta okuyordu, öbürü mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra, bir kere, bir kere, bir kere daha karşılaşabilmek için, hep aynı saatte, aynı duraktan, aynı otobüse bindiler. Gençtiler, çok genç… Birbirileriyle konuşacak cesareti bulmaları biraz zaman aldı ama sonunda başardılar. İkisi de her sabah otobüse bindikleri semtte oturmuyorlardı aslında. Delikanlı arkadaşında kaldığı için o duraktan binmişti otobüse, kız ise ablasında…. Sırf birbirilerini görebilmek için, her sabah erkenden evlerinden çıkıp, şehrin öbür ucundaki o durağa, onların durağına geldiklerini, gülerek itiraf ettiler bir süre sonra… Okullarını bitirince hemen evlendiler. (more…)

Yine seni özledim.Yine aklım karıştı baba..Özlem aklı karıştırır mı? Bunu öğretmemiştin bana.

Bugün benim doğum günüm.Şimdi sekiz yaşımdayım.büyüdüm erkek oldum ama hala anlamıyorum sen neden yoksun baba.Önlük bana çok yakıştı. Senin hep görmek istediğin gibi pırıl pırıl bir öğrenci oldum ama sen göremedin üzgünüm çok üzgünüm baba…Karlı bir kış günüydü.seni bir tabutun içine koymuşlardı.Yine çok yakışıklıydın. Derin bir uykuya dalmıştın.Çağırdım defalarca seslendim sana,cevap vermedin küstüm sonra.Hani söz vermiştin. Kartopu oynayacaktık ilk kar yağdığında. Hava çok soğuktu ama babannem ağlarken ”oooyyy ciğerim yanıyor” diyordu. (more…)

Ey hayat! En sonunda, korktuğum şeyi yani ayrılığı yaşıyoruz seninle. Hadi patlat havai fişeklerini gönlünün. Kutla zaferini şimdi hadi!

Ey hayat! Bu sefer bi başkadır gidişim, her gidişe kendimi hazırlayıp teşebbüsüm gibi değil hissediyorum. Arkama bakamadan kollarımdan çekiştirilip gidiyorum. Kırdım yüreğimdeki umutlarını, kelebek yaparak gidiyorum. Ölüme giden harflerime sığınarak gidiyorum. Öldürdüm teröristlerini beynimin de, şehit vererek kendimi, gidiyorum. Dağlarını ateşe vererek, yüreğimi de arkama alarak, savaşarak… Sense patlat havai fişeklerini gönlünün hadi! (more…)