KalemKurusu

Susuz şehrimde canıma su katana ithafla…

Aylardan temmuzdu yirmi dokuzunu gösteriyordu takvimler. Saat sabahın dördü olmuş. Uykusuzluktan şişen gözlerimi açan bir kelimeydi sadece. O sihirli bir kelime. “EVET…” Sonunda tüm düşlerim gerçekleşmişti sanki. Ayaklarım artık basmıyordu yere. Söyleyemediğim ne varsa içimdeki bir bir aktı dudaklarımdan kalbine doğru. Prensesim olmuştun artık ve bana prensim diyordu hayranlıkla baktığım dudakların. Artık bir başka ben vardı bedenimin içinde yaşayan. Gözlerim artık daha başka bakıyordu dünyaya. Sen gelmiştin artık hayatımın orta yerine. Hoş geldin prenses. Kaderim değişmeye başlamıştı artık. İçimi öyle bir heyecan kaplıyor, ellerim titriyor, aklım birbirine karışıyor. Rüyada olmadığıma inanamıyorum hala. Gördüklerime duyduklarıma inanamıyorum.
Hoş geldin prenses. Merhaba hayat… Yeniden… (more…)

Seni gösterdi saat, sustum.
Konuşmamla siniri bozan ben bu kez sustum.Sana sustum.
Sonra seni anlamaya çalıştım. Yaptıklarını, kurduğun cümleleri.
Ardı sıra kaprislerini. Anlamaya çalıştıkça boğuldum.
Nerden gelmiştin sen. Nereden çıkmıştın bu bahtı kara ömrümün son yıldızı gibi.
Ve hangi süslü cümle seni terk etti benden. Kime aldandın söyle. Kim çeldi aklını.

Neydi bende bulamadığın. Ne istedin de vermedim sana. Şimdi sen yaban kollarda, bensizliğine ağla.
(more…)

Bir laf var ya hani kovayı denize de soksan aynı suyu alır, kuyuya da diye. Ben kova değilim.
Burası Kars Kağızman, aylardan Ocak. Evimiz karlar altında. Tek yiyeceğimiz patates ve tandır ekmeği tabii birde bol bol sütümüz var. Hepsi bu. Buralar da saat 18.00’den sonra hava kararıyor. Kararan hava ile beraber bastıran uyku, yanmayan lambalar, yapacak tek şeyin uyumak olduğunun tek kanıtı. Buralar da gün erken bitiyor. Uyumak zorundayız. Tam 17 yaşındayım. Türkçeyi okulda öğrendim ama bu yıl liseyi de bitiriyorum. Dayım yarın burada olacak. Üniversite sınavına İstanbul da gireceğim. Eğer kazanırsam da orada okuyacağım.  Ve beklenen gün geldi, İstanbul dayız. Sınavdan yarım saat önce sınıfıma girdim. Yanımda ki öğrenciyle konuşmaya başladım….. (more…)

Şu an 1 şubat akşamı ve rüyamda yine sen vardın. Saat olmuş gecenin 3’ü, herkes uyumuş, annem, babam, kardeşim, bende uyumuşum ama gönlüm hep ayakta, aşkım hep ayakta, onlar hiç uyumadı ki. Seni tanıdığımdan, sana tapalıdan beri gözüme uyku girmedi aşkımın, sevdamın da. Ne tedaviler aradım, ne ilaçlar kullandım. Çaresi bir mucize bu hastalığın o da sensin. Ağlıyorum şu saat, unutma beni ağlatan sensin. Uyutmayan, hayatı zindan eden sensin. Ne hayat tat veriyor, ne o olmazsa olmaz dediğim bilgisayar, ne hava, ne ekmek, ne su,….. sadece ama sadece sensin o tat. Sensin benim hayatım, sensin. Benden vazgeçmemi mi istiyorsun? Tamam kabul. Çıksın birisi güneşe yazsın adını (benim yazdığımın yanına) vazgeçerim senden. Ya da sağır bir ressam, (more…)

Annemle aramızda, hiç konuşmadan sessizce kurduğumuz bir iletişim bağı vardır.
Bundan on dört yıl önce, annemden… en iyi arkadaşımdan… en yakın dostumda 800 mil uzakta, Indiana, Evansville’de yaşıyordum.
Bir sabah, sessiz sessiz düşünürken, birdenbire annemi arayıp, nasıl olduğunu sormam gerektiği duygusuna kapıldım. Önce biraz tereddüt ettim.
Annem dördüncü sınıf öğretmeni olduğu için, sabahın 5:15’inde onu aramak, onun günlük programını aksatabilir ve onu derse geç bırakabilirdi. Ama içimden bir ses annemi hemen aramamı söyledi. Annemle üç dakika kadar konuştuk ve bana iyi olduğunu söyledi.

Aynı gün daha sonraki saatlerde telefonum çaldı. Annemdi, bana sabahki telefonumun hayatını kurtardığını söyledi. Annemin işe gittiği yolda çok büyük, zincirleme bir kaza olmuş ve eğer annemi üç dakika kadar daha geç arasaymışım, annemin de o kazada yaralanması ya da ölmesi kaçınılmaz olacakmış.

Bundan sekiz yıl önce, ilk çocuğuma hamile kaldığımı anladım. Bebek 15 Mart’ta dünyaya gelecekti. Doktora bu tarihin benim tahminimden çok erken olduğunu söyledim. Bebek benim tahminlerime göre 29 Mart ile 3 Nisan arasında doğacaktı, çünkü o süre annemin bahar tatiliydi ve bebek doğduğu zaman annemin yanımda olmasını istiyordum. Doktor gülümseyerek tahmini tarihin mart ayı ortası olduğu konusunda ısrar etti. Bense sadece gülümsedim. Reid 30 Mart’ta dünyaya geldi. Annem ise 21 Mart’ta yanıma geldi.

Altı yıl önce tekrar hamile kaldım. Doktor bebeğin mart ayı sonuna doğru doğacağını söyledi. Ben, bu kez daha önce doğacağını, - tahmin ettiğiniz gibi – annemin tatilinin bu kez mart ayı başına rastladığını iddia ettim. Doktorla birbirimize bakıp gülümsedik. Breanne Mart’ın 8’ınde dünyaya geldi.

Bundan iki buçuk yıl önce, annem kansere yakalandı. Zamanla tüm enerjisini, iştahını ve konuşma yeteneğini yitirdi. Annemle Kuzey Carolina’da hafta sonunda birlikte olduktan sonra, Ortabatı’ya dönmem gerekiyordu. Annemin yatağının yanında diz çöktüm, elini tuttum ve ona, “Anneciğim, tekrar gelmemi ister misin?” diye sordum. Başını evet anlamında sallarken, gözlerini araladı.
(more…)

Cam içerden buğulanmıyor olsaydı eğer eminim sen dışardan biri olarak görebilecektin bendeki yansımanı. Bir şey var sanacaktın bende ve o şey var olacaktı. Kendimi isimsiz asılsız kimliklere bulayıp fikrini almak zorunda kalmayacaktım belki. Belki sürmeyecektim onları merhem diye umutsuz aşk yaralarıma. Kandırmak seni… Senin sen olmadığına inandırmak seni… Zordu benim ben olmadığıma inandırmaktan ve bu yüzden her seferinde yine ben oluyordum bir başına kendi elimde kalan.

Halbuki çok gerçekti başta aramızdaki ufak sis, daha camlar örülmemişti tenlerden ve sen gelip geçiyor, delip geçiyordun o sis gibi ciğerlerimden. Bazen bir şarkı tadında dokunurken en kırılgan yanlarıma sanıyordum ki düşsem hani kırılmam. KIRILDIM… (more…)