Affedilmeyi bekledim
çünkü saatim geri kalmıştı sana
sen her seferinde saniyelerinle geçiyordun yanımdan öylece
sanki bi yabancıymışım gibi görmüyordu
yelkovanların…
En çok da acıtyordum kalbimi
oysa benim saate ihtiyacım yoktu
zamanım,şimdim sendin
sense …
sense hiç olmayan bi zamanda masalların içinden öylece geziniyordun…
Sessiz Gemi
Artık demir almak günü gelmişse zamandan,
Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.
Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;
Sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol.
Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli,
Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli.
Biçare gönüller! Ne giden son gemidir bu! (more…)
Yahya kemal, Nihat Sami Banarlı ile “Sessiz Gemi” şiiri üzerine yaptıkları bir görüşmede bu geminin bir tabut olmadığını anlatmıştı. Bir tabut değildi bu gemi ama hiç yolcusu yokmuş gibi yol alıyordu. Aslında geminin bu yolculuğuna başından sonuna şahitlik etmiş üç yolcusu, kalkışta farkedilmiş olmasalar da anlattıklarıyla hem rıhtımda kalanların gözünden hem de yolcusu oldukları geminin güvertesinden bugüne ışık tutmaktadırlar. Günlerce siyah ufka bakanların nemli gözleri biraz olsun dinlenmeyi hak etmiştir artık.
(more…)
Cam içerden buğulanmıyor olsaydı eğer eminim sen dışardan biri olarak görebilecektin bendeki yansımanı. Bir şey var sanacaktın bende ve o şey var olacaktı. Kendimi isimsiz asılsız kimliklere bulayıp fikrini almak zorunda kalmayacaktım belki. Belki sürmeyecektim onları merhem diye umutsuz aşk yaralarıma. Kandırmak seni… Senin sen olmadığına inandırmak seni… Zordu benim ben olmadığıma inandırmaktan ve bu yüzden her seferinde yine ben oluyordum bir başına kendi elimde kalan.
Halbuki çok gerçekti başta aramızdaki ufak sis, daha camlar örülmemişti tenlerden ve sen gelip geçiyor, delip geçiyordun o sis gibi ciğerlerimden. Bazen bir şarkı tadında dokunurken en kırılgan yanlarıma sanıyordum ki düşsem hani kırılmam. KIRILDIM… (more…)
