KalemKurusu

Büyük bir ses hatırlyorum bir de oluk oluk akan kanımı…Yerde süzülürken aşağıya doğru damla damla akarken,gözlerimin yavaştan kapanmasını,etraftan gelen sesleri…Ve sonra ilaç kokularının sindiği bir odada olduğumu zannediyorum.Gözlerimi henüz açamıyorum.Hangi taradtayım bilemiyorum.Sanki birileri benle konuşuyor yada aralarında konuşup,gülüşüyorlar.Onuda kestiremiyorum tam olarak.Ya siyah bir yerdeyim ya da beyaz bir yerdeyim,ya ağlıyorum ya gülüyorum….Henüz olanları da hatırlamıyorum ,nerde olduğumuda.Beynimin içinde durmadan dıt dıt dıt…. Sesleri geliyor.Sanırım gerçekten o odadayım ve yaşıyorum.Şimdi bazı şeyleri hatırlamak için kendimi zorluyorum .Bi kapı sesi duyuyorum birde ardından gelen bi kaç benim hakkında bilgisi olan kişiler geliyor…sanırım doktorlar.Yavaş yavaş gözlerimi aralıyorum etraf pek bulanık gibi her yer bembeyaz.Kolumda bi şeffaf boru ve içinden kan damlıyor bedenime…doyuruyor beni.

(more…)

Başkasına bakarken kendimi görmezmişim ,
Yoldan çıkmış onla gitmişim.
Kendimi kaybetmişim ama ortada buluşmuşuz,
Sonra tek darbeyi de ondan yiyip vurulmuşum.

Ben kimse değilmişim büyümeden yemek yemişim,
Fark etmeden susmuşum anlayamaz öküze benzermişim.
Bit yere varamaz hep aynı noktada düşermişim.
(more…)

Gözlerimin ışıltısına ayrı bir renk kattığınız için, hepinize ayrı ayrı teşekkür etmek istedim. Bana yaşattığınız bu doyumsuz zevki bir daha bulamayacağım ama gitmek zorundayım… vedalardan hoşlanmam, Mehmet iyi bilirsin, yüreğimde sus pus olmuş gözlerinize bakarken… Dayanamazdım hasretinize…  Lütfen, sizi çok sevdim evet. ama bakın sizi terk ediyorum. Bana kızmayın, sadece onunla birlikte bir hayat, istediğim…. Yoo ağlama Harun! Gözyaşına tahammülümün olmadığını bilirsin. Geçen yaz ayrıldığımızda kendini iyi tutmuştun. fark etmedim zannettin ama ben anladım. Dudaklarının büzüşmesi, ben giderken bile yerdeki bakışların… Sen hiç yere bakmazdın ki. Başın daima dik olmak zorundaydı. Kendini öyle iyi hissediyordun. neyse, anladım işte.. Neden gittiğimi hiç sormadınız??? O kadar acı olmasa gerek gidişim. Lütfen sadece birkaç gün… Benim için daha fazla üzülmeye değmez. Emin olun. (more…)

Daha yazıya başlamadan,yazının başlığını attığınız oldu mu?Ya da kısa zaman zarfında başınıza gelecek olayları,düşeceğiniz konumları tahmin ettiğiniz oldu mu?Yürüdüğünüz yolun sonunun;çıkmaz,karanlık,çakıl taşlarıyla bezendiğini hayal ettiniz mi peki? Her sabah gözlerinizi yeni güne araladığınızda;sizi bekleyen onlarca yalanın,kâbusların beklediğini ama bunların her gün,her an karşınıza konduğunu gördünüz mü? Ben gördüm ve şahit oldum.Hem kendi adıma hem onların adına.  Beni bu filmin içine kimin surklase ettiğini bilmiyorum.Ya da bilmezlikten geliyorum. Film dedim ya, bana da başrol kimliğini vermişler.Birden fark etmedim bunu.Ya da fark edemedim. Zamanla anladım. Aslında, bu oyunu oynadıkça anladım bana verilen rolün;çok zor, yorucu ve aynı zamanda stresli olduğunu. (more…)

Şu an 1 şubat akşamı ve rüyamda yine sen vardın. Saat olmuş gecenin 3’ü, herkes uyumuş, annem, babam, kardeşim, bende uyumuşum ama gönlüm hep ayakta, aşkım hep ayakta, onlar hiç uyumadı ki. Seni tanıdığımdan, sana tapalıdan beri gözüme uyku girmedi aşkımın, sevdamın da. Ne tedaviler aradım, ne ilaçlar kullandım. Çaresi bir mucize bu hastalığın o da sensin. Ağlıyorum şu saat, unutma beni ağlatan sensin. Uyutmayan, hayatı zindan eden sensin. Ne hayat tat veriyor, ne o olmazsa olmaz dediğim bilgisayar, ne hava, ne ekmek, ne su,….. sadece ama sadece sensin o tat. Sensin benim hayatım, sensin. Benden vazgeçmemi mi istiyorsun? Tamam kabul. Çıksın birisi güneşe yazsın adını (benim yazdığımın yanına) vazgeçerim senden. Ya da sağır bir ressam, (more…)

Yıllar Sonra Bir Gün
Huzur evinin kapısından hızlı adımlarla giren ve halinden 60-70 yaşlarında olduğu anlaşılan kadın, girişteki danışmadan bir şeyler sorar.
Danışma memuruyla aralarında geçen ve kısa süren konuşmadan sonra aradığı şeye bir an önce kavuşma heyecanıyla olsa gerek daha bir hızlı adımlarla merdivenlere yönelir.
Kapı numaralarına bakarak ilerlemektedir koridorda. (more…)

Belki Tanrı yanlış insanlarla tanışmamızı istedi. Doğru insanı tanımadan önce, böylece en sonunda doğru insanla tanıştığımızda, bu hediyenin ne yüce olduğunu anlamamız için. Belki mutluluk kapısı kapandığında, başkası açılıyordur. Fakat böyle zamanlarda kapanan kapıya öyle uzun bakarız ki, bizim için açılan diğer kapıyı görmeyiz bile. Belki en iyi arkadaşlık, sallanan bir koltukta beraber sallandığınız, tek bir kelime etmediğiniz ve giderken bunun hayatınızdaki en iyi sohbet olduğunu düşündüğünüz kişilerde saklıdır. (more…)