KalemKurusu

Gitti…
O gitti…
Canım gitti…
Gülüm gitti..
Bebiş gitti…
Ve hazan için vaktim geldi…
Güneş,güne küsmedi;gece hükmetmeye başlamadı,gidenler ve kalanlar için.
Seni hatırlamak adına gece nöbetlerim başlamadı daha.
Eguso…
Hala dinler misin türkülerini?
Hadi aç beraber dinleyelim. (more…)

Kavram karmaşası, bilim dallarının üstüne çöken kara bir bulut gibidir. 2005 yılından sonra Türkiye’de yaşanan bir karmaşa da Mobbing kavramı üzerinde yaşanmaktadır. İşletmelerde yöneticiler ile çalışanlar arasında çıkan kimi sorunların tanımlanmasında mobbing kavramından artık söz edilmeye başlandı. Henüz ülkemizde pek bilinmeyen, son yıllarda duymaya başladığımız bu kavram, sorgulanıyor ve anlam evreni dolduruluyor. Bu bir geçiş evresi görüntüsü vermektedir. Bu yazımda, kavramın kaynak dilde nasıl anlaşıldığını, erek dilde bugün itibariyle geldiği noktayı göstermeye çalışacak ve kimi önerilerde bulunacağım.

(more…)

Tuaf bir sözdür ölüm işte ben o tuaflığın tam ortasında yaşamaya çalışıyorum ölüyormuyum yoksa yoksa kaybolup gidiyormuyum bir daha dönecekmiyim bu dünyaya tekrardan annem babam olacakmı ben kaçkere daha bu sınava gireceğim hiçmi.. kocaman hiç , bir kere doğarmış insan bir kerede ölürmüş şimdi yaşarken çok istediğim bir şeyi yaşayacağım ilk defa omuzlarda ilerleyeceğim hiç bitmesini istemediğim bir yolda yaşarken ümit ediyodum omuzlarda olmayı nasip değilmi evet oyun bitti yada ne derler filim bitti ben figüran son noktayı koyuyorum ne arkası yarın nede pembe bir dizi bu hayat bu neresinden bakarsan bak hayat ve ben bu hayatın son düzlüğündeyim geride kalan sadece ismin kalemim ve boş bir kağıdım olacak belki benim içinde yazan olur diye.. Geliyorum Ölüm Al Beni

Köyün birinde bir yaşlı adam varmış. Çok fakirmiş ama
Kral bile onu kıskanırmış… Öyle dillere destan bir beyaz atı
varmış ki, Kral bu at için ihtiyara nerdeyse hazinesinin
tamamını teklif etmiş ama adam satmaya yanaşmamış..
(more…)

Hep şarkılarda dinlerdim. Hep kitaplarda okurdum. Nereden bilebilirdim ki bir gün ben de son bir mektup yazacağımı. Nereden bilebilirdim ki duygularımın kalem mürekkebinden mektup kağıdına akan yerde son bulacağını… Beni merak etme. Bir yerlerde nasıl olsa yaşamımı bir şekilde sürdüreceğim. Yüreğimde açılan derin duyguları kimseye hissettirmem. Sadece seni değil, kimseyi üzmem. Sen beni bilirsin gülüm, kendimi üzdüğüm kadar kimseyi üzmem. Son mektubuma da senden çok ben üzülüyorum biliyorsun ama şuan inan gülüyorum. (more…)