KalemKurusu

Önümdeki yol, sonuna kadar gitmediğim sürece,
bana geçmişin yansıttıkların dan fazlasını vaat etmeyecekti
Biliyordum.
Yine de bir umuttu beklide içimde ısrarla büyütmeye çalıştığım…
Bilmiyordum ne kahvenin yansımaları nede bir telvenin beni anlatabileceğini
Boş bir bakıştı sadece, biri çıkacaktı, işte sen buradasın telvelerin arasında ne kararmış ne aydınlanmış
Çelişkiler içinde olduğun yerde…
Bir şeyler arıyordum umutsuzca bir umut peşinde bir aydınlık görebilirdim belki
Görebilseydim inanabilir miydim? Bilmiyorum…
(more…)

Christina Georgina Rossetti
Ellen Alleyne-Pseydonym
(1830 – 1894)
Londra

Ailece sanatçılar. Babası Gabriele Rossetti de bir şairdi, üç kardeşi de. Kardeşlerinden Dante Gabriel Rossetti, şair olmasına rağmen ressamlığı ile ün yapmıştır. Kardeşi William Michael’in kurduğu Ön-Rafuelci akımın bir üyesi olan Rossetti, 19.yy Victoria dönemi İngiliz kadın şairlerin en önemlilerinden biridir. 12 yaşından sonra yazmaya başladı ve şiirleri, umutsuz aşk ve ölüm konularla örüldü. “After Death(Öldükten Sonra)” adlı şiirinde bir yatağa uzanıp yüzüne bir şal kapattıktan sonra gömülmeden önceki hallleri anlatmıştır.
(more…)

Acaba aranızda benim gibi yıllarca o’nun geleceğini umut ederek bekledi, sizi bilmem ama ben hem rüyalarımda o’nu gördüm hemde o gelecek diye yüzlerce mektup yazdım onardım pas tutan yüreğimi şimdi çok iyiyim çünkü o var ve bırakmıyacağım asla…

(more…)

Aşk bu dünyanın ölçüleriyle açıklanamaz sevgili.
O ilkel bir acıdır, yaban bir ağrıdır. Gelir
ve içimizdeki o çok eski bir şeye dokunur.
Sonra bir perde açılır ve yolculuk başlar.
Bu yolculukta artık para, tarifeler, beklentiler, randevular, taksitler, iş, anneler ve korkular yoktur.
Aşkın kendi gerçekliği vardır sevgili. İnsan bir başka ışığa teslim olur…
Aşkta yarın yoktur sevgili.
Zaman ileri doğru değil, içeri, yüreklere, derinlere doğru işlemeye başlar, bilgeleşir.
Hiç bilmediği sezgileriyle buluşur. Yükü çok ağırdır, kendiyle buluşmuştur.
Hem dışındadır dünyanın, hem de ortasında. (more…)

Yahya kemal, Nihat Sami Banarlı ile “Sessiz Gemi” şiiri üzerine yaptıkları bir görüşmede bu geminin bir tabut olmadığını anlatmıştı. Bir tabut değildi bu gemi ama hiç yolcusu yokmuş gibi yol alıyordu. Aslında geminin bu yolculuğuna başından sonuna şahitlik etmiş üç yolcusu, kalkışta farkedilmiş olmasalar da anlattıklarıyla hem rıhtımda kalanların gözünden hem de yolcusu oldukları geminin güvertesinden bugüne ışık tutmaktadırlar. Günlerce siyah ufka bakanların nemli gözleri biraz olsun dinlenmeyi hak etmiştir artık.
(more…)

Cam içerden buğulanmıyor olsaydı eğer eminim sen dışardan biri olarak görebilecektin bendeki yansımanı. Bir şey var sanacaktın bende ve o şey var olacaktı. Kendimi isimsiz asılsız kimliklere bulayıp fikrini almak zorunda kalmayacaktım belki. Belki sürmeyecektim onları merhem diye umutsuz aşk yaralarıma. Kandırmak seni… Senin sen olmadığına inandırmak seni… Zordu benim ben olmadığıma inandırmaktan ve bu yüzden her seferinde yine ben oluyordum bir başına kendi elimde kalan.

Halbuki çok gerçekti başta aramızdaki ufak sis, daha camlar örülmemişti tenlerden ve sen gelip geçiyor, delip geçiyordun o sis gibi ciğerlerimden. Bazen bir şarkı tadında dokunurken en kırılgan yanlarıma sanıyordum ki düşsem hani kırılmam. KIRILDIM… (more…)