KalemKurusu

“vayy bee” dedim geçenlerde “amma da çok değiştirmiş teknoloji bizleri” Eskiden meyve kokulu defterlere hatıralar yazardık yıl sonlarında, oysa şimdi kimsenin umurunda bile değil.O hep klasikleşmiş sözler olsa da (örneğin; bana, bu kalbin kadar temiz sayfayı ayırdığın için çok teşekkür ederim) yine de özlüyor insan o yazıları.. Annemle babam sık sık anlatır; eskilerden okulun yıl sonu günü herkes birbirinden ev adreslerini alırmış, okuldan çıktıktan sonra mektuplaşalım,birbirimizi kaybetmeyelim diye.. Sonra zamanla beraber teknolojide ilerledi ve telefon daha yaygın hale geldi -ki on yaşında ki çocukların ellerinde bile bir cep telefonu var - telefonun yaygınlaşmasıyla da bu kez arkadaşlar, mezun olmadan önce telefon numaralarını almaya başladı birbirlerinden. Dün gece “geçmişim” diyerek sakladığım hatıra defterlerini, kağıtları, mektupları açtım. Tek tek inceledim ve içlerinden ortaokulun son anlarında oluşturduğum telefon rehberini buldum. Saydım; tam 29 kişinin ev telefon numarası 3 kişinin ise cep telefonu numarası vardı (şimdilerde de hep cep telefon numaralarımız var birbirimizde) Hiçbir arkadaşımın ev adresi yoktu içinde, aklıma annemle babamın sözleri geldi.. Hala mektup yazan ve yazmayı çok seven biri olmama rağmen o günlerde kimsenin adresini almayı akıl etmemişim; hüzünlendim.. Sonra.. sonra yine zaman hızla ilerledi, teknoloji ise koşar adım gelişti her geçen gün ve bundan bir ay öncesi… Okulda karne günü herkesin elinde bir kağıt bir kalem… harıl harıl bir şeyler yazıyorlar. Merak ettim; sordum.. Meğerse birbirlerine msn adreslerini veriyorlarmış. Gülmeden edemedim, tutamadım kendimi; bir kahkaha kopardım ve o zaman ” vayy bee” dedim. ” amma da çok değiştirmiş teknoloji bizleri, bırakın insanları değiştirmeyi insanlığı bile değiştirmiş.