KalemKurusu

Kalbim çarpıp çıktı parmakuçlarımdan.
Yorgun argın nabzıma tesadüfen bıraktı kan ağlayan,
tırnaklarımı -diri niyetine- saf saf.
Parmak hesabıma fiyasko!
Dolunayda kızıla tütmekte zincirlerim.
Sözüm ona çığlığa bilenmişim kendimce susuşa körelmeden.
Bu da laf mı?
Ben içime kapanık ferime son nefesi çektirendim.
Düne dökülmeyi marifet sayan takvimleri
zamansız ayak diretmelerime örtbas ettim.
Direnişimden sıyırıp, yok pahasına bozdurdum aklımı.
İlkel özentiler iyi niyetli yontulmalar bitirtti buracıkta.
Feleğe söz etmedim.
Düşündüm ki, ıssızlığımla çalkanır bir damar yanlış anlaşılmış olmalı.
Zaten yatsıya kurulu mumları ayarsız gün batımları kocatmış.
Ben kim oluyorum ki, sesim suskumla çelişsin.
Vakit gece olmalı.
Saatler vadeli saygınlık yanlısı.
Çepelimi ayıklıyorum ey tortul hüzün!
Yardım et !..
Sızım sızım ömür acıtıp “tam da istediğin gibi” dilime virt ediyorum acınmayı.
Şimdi ya hayra yormaktan yorul karabasanları, ya da edebinle çık git.
Çekil mecazımdan.
Benden erken bunadığından evhamsız portremin kaşifi göründün hep
Kıs kıs gülüşleri tersim kadar haketmemişti yüzüm.
Dile verdin ya hatrımı, bozdur bozdur harca artık.
Sözde baskınlarda araklayacaktın buhranlarımı.
Gözyummaların kirpiği mi burkuldu ki
boynumda topalladı anahtarın kırık dişlisi..?
Hissimin zararı yalnızca sicilimdi hani..?
Bayatladı mı her kazıntısıyla özetlendiğim çizgilerden ruhumu arıtmalar
Mutena sokaklarda sürülen yitik izler, omurunu mu büktü kalemin?
Ey aczimi boğazlayan kibir!
Neden hasmın büyümez sen küçüldükçe..?
Anladım öksürmekle sökülmeyeceksin ciğerlerimden.
Sorumsuzluğu giyinsem,
işe yaramazlığı atamayacağım üstümden yol ortasına.
Dilsizliği kabullensem, delirmekle yükümlü yanım çıldırtacak kulaklarımı
Yankı çıkmadan sabaha güneşi üşütsem, ay titreyecek.
İyisi mi hile yapmalı yarı yumuk gözlerim gibi.
Saçak köklü bilincime karalar bağlamalı; mavi atlastan lime edip düşleri.