KalemKurusu

Çocuktuk…
Herkes çocuk olmuştu büyümeden önce…
Perdedeki kadın…
Mahalledeki bakkal Rıza amca…
Ekmeğini teninden kazanan afeti Neriman…
Aybaşını iple çeken bana bir harfi öğretene kadar canı çıkan öğretmenim…
Kral…
Köşedeki dilenci…
Ve
Bana hayatı öğreten her şeyi annesinden öğrenen annem…
Anneannem…
Başka hayatların başka çocuklukları…

Farklı iklimler gibi birbirinden bağımsızdı herkesin çocukluğu. Dilenci olmayı hayal etmemişti oysa köşedeki dilenci. Ya da her gece perdede bir hayali bekleyeceğini umut etmemişti adı perdedeki kadına çıkan altmışlık Mualla teyze. Üç kuruşa tenini satan afeti Neriman istememişti yosma olmayı. Kral olmak istemiş miydi acaba bir şehri yöneten o koca adam. Ve yaşayabilmiş miydiler çocukluklarını çocuk gibi zamanında.

Taş yerinde ağır, her şey zamanında güzeldi.

Suskundu…
Geçmişimin çocukları. Susturulmuşlardı ağızlarına çalınan bir parmak balla. Anlamı olmayan bir cümle uzunluğuna sığdırılmış her an yazıya dönüşmeyi bekliyordu içlerindeki sesler. Öldürülmüştü çocuk yanları ve işlenen katliamlar bir faili meçhul cinayetten ibaretti.

Ağlıyordu…
Geçmişimin çocukları. Paylarına düşen yüzlerinin öteki yüzü hüzün, gölgeliyordu geçmişe dair gülümsemelerini. Her şey için çok geç masalları ile uyutulmuşlardı bir ömür. Ve oyuncaklarla oynamak için çok geç kalınmıştı. Uyandıklarında geleceğe siyah bir çerçeve…

Öyle geçti ki vakit.
Öylesine yaşanmış alelade.
Hangi kelime özetleyebilir ki? Kalabalık bir sokak ortasında yalnız kalmayı… Ve mutlu bir çocuk gördüğünde yüreğine dokunan acıyı…
Aynı lisanı konuşan anlardı ancak suçu başkasına ait cezasını çeken geçmişimin çocuk dilini.

Kimden başlamalıydı ağıt yakmaya? Yangından ilk kurtarılacaklar arasına hangi birini almalıydı. Köşedeki dilenci ya da afeti Neriman… Farklıydı yaşadıkları. Ama aynıydı çocukluklarına dikilin kem gözler.

Kimse kurtaramazdı geriye iadesi olmayan günleri.
Yazıldıkça yeni bir gün silinecekti bir diğeri.
Ama her daim içlerinde ukde kalacaktı geçmişimin çocuklarının çocuklukları…

KEREM YILDIRIM