KalemKurusu

İlk heyecanı, ilk serüveniydi bu gönlümün.. Kendi kabuğunu kırmış, ilk kez merhaba demişti yeryüzüne sanki. Yeni şeyler görmek, onları tanımaya çalışmak mutlu ediyordu çocuk kalbimi. Daha her şey toz renklerde ve pamuk sekeri tadındayken rastladım ben ona. Daha ok yeniydim; o yerlilerden olmuş neredeyse.. Hoş bir gülüşü vardı. Bana gülümseyince mutlu oldum ve her şeyi o kadar yoğun hissetmeme rağmen tek kelime ifade edemedim. Bazen sözlere ne gerek var, gözler gönüllü bu isi üstlenirken..? Selamını bile gözlerim aldı.. Dudaklarımda bir gülücük halini aldı. Vücudumun biyokimyası bir anda öyle değişmiş olmalı ki, beyin olmadık emirler yollayıp duruyor, kolumu oynatacağı yerde bacağımı kaşıyor; kalbim iki kat hızlı çarpmaya başladığından hücrelere kan yetişmiyor, akvuyarlar koştururken alyuvarlar yorulup geride kalıyor, oksijen ve demir yetişmediğinden de adeta nefessiz kalıp aklimi çalıştıramıyordum. Midem de bu karmaşaya için için gülüyor, kendimi kötü hissetmemi sağlıyordu. Üzerine içtiğimiz kahve de ayrı bir rahatsızlığı tetikledi..

Edilen güzel iltifatlar, sunulan hoş kokulu bir buket, elime dokunuşu, beni ilk öpüşü olmasa çoktan isyan edip beni yarı yolda bırakmıştı vücudum.

Her bir organ kendince ilki yaşıyordu; onlar da en az benim kadar saf, temiz ve tüm iyi niyetleriyle bırakmışlardı kendilerini bu heyecan seline. Sıcak bir güven duygusu bize ‚nasıl olsa bir bakan, önemseyen var..‘ dedirtmişti.

Oysa hepimiz nasıl da yanılmışız.. Ben basta olmak üzere gözlerim, beynim, kalbim ve kulaklarım..

O kadar yeniydik ki, her şeyi kendimiz gibi ‚yeni‘ sandık.
Ama dünya, onu olduğu gibi, bizi de ‚gerçekler‘ diyerek acı şeylerle tanıştırdı.

İltifatçıklar acı sözlere, verilen sözler yalanlara, tebessümler alaycı kahkahalara, toz renkler gri ve tonlarına, mutluluğumuz da her gün bizi biraz daha yok eden hastalığa dönüştü.

Değişmeyen tek şey niyetimiz. En kötü(!)sü de hala ‚iyi‘ olmamız.

Hayata daha henüz başlamışken çirkinliklerle muhatap olmak zorunda bırakılmış herkesin içindeki intikamcı ruhu uyandırmaktansa iyimserliğini muhafaza etmesi temennilerimle…