Ekleyen : Ozan Önder
Tarih : 3 Ağustos 2008
Kategoriler : Nesirler
Yorum Sayısı : 4
Yazıya, Yorum Yapabilirsiniz. yada Geri izleme yaparak sitenizde yayınlayabilirsiniz.
Paylaş

Yapayalnız bir şehrin sessiz sokaklarında yürüyorum. Topuklarım yere temas ettikçe çıkan sesten başka ses yankılanmıyor kulağıma. Evet… Yalnızım… Yalnız bir başıma yürüyorum gecenin karanlığına. İçimde bir sıkıntı var nedenini bilmediğim. Kendimi seni düşünürken buluyorum yine. Ve yine süzülüyor yanağımdan bir damla hüzün. Nedeni neydi bilmediğim çıkmazlardayım yine. Yine yalnız… Yine bir başına… Aklıma gelmişken. Hatırlıyormusun o ilk gecemizi. Deniz kenarında, ıssız bir sahildeydik hani. Nasılda utanmıştı gözlerimiz birbirine bakarken usulca ve kaçamak. Yanaklarımızdaki kızarıklığa güneşi sebep göstermiştik hani. Aslında titrek birer güvercin kalbiydik ikimizde. Ayaklarımız yere basmıyordu hani. Heyecandan konuşamamıştık bile. Sadece ben elini tutmuştum sen denize dikmiş gözlerini, başını omzuma yaslamıştın. Şimdi arıyorum o günlerimizi. O heyecanlarımızı, sevinçlerimizi, kalbimizi… Ne olmuştu ki bize. Neydi sebep. Neden sen başka şehirlerde başka gökyüzüne bakmak zorundaydınki. Ve neden ben bu hasrete mahkumdum ki ben. Kalbim kanadı kırık bir kuş gibi. Sözlerimiz geliyor aklıma, birbirimize verdiğimiz sözlerimiz geliyor. Neydi sebep bu sözleri tutamayışımızın. Ne değişti hayatımızda ki bu hallere koydun da gittin beni. Seni sevmekten, seni ölesiye sevmekten başka varmıydı ki hatam, günahım. Oysaki yeşil baharlar kurmuştuk hep. Masmavi bir gökyüzü düşlemiştik yarınlarımıza. Şimdi ise her yer karanlık. Bir ömür çığlıklarla mı geçecek şimdi. Bitiremeyecekmiyim hiç bir cümlemi yine…… Gitmek gelmiyor içimden. Seni bırakıp başka baharlara….

03.08.2008 22:01