Baba
Ölüm bu kadar kolay olmamalıydı. Bensiz gidilmemeliydi oraya. Bu iğrenç yerde sensiz yalnız bırakılmamalıydım. Geri dönülemeyecek yerlere gidilmemeliydi. Böyle yarım kalmamalıydım. Özlemlerim bu kadar uzak bu kadar ulaşılmaz olmamalıydı. Ağlamamalıydım ben. Yüreğimde yaralar olmamalıydı. Annemin küçüğü, babamın uzun saçlı kara böceği kalmalıydım. Büyümemeliydim. İzin vermediler çocuk kalmama izin vermediler büyükken. seni çok özledim baba. Biliyor musun baba ben her akşam sofraya fazladan tabak koyuyorum. Tam biz sofradayken kapı çalıyor. Koşarak ben açıyorum kapıyı. Gelen sen değilsin. Neden baba? Acıkmadın mı yoksa ?





















Mayıs 8th, 2008 - 08:45
İşte hayatın oynadıgı en kotu oyunlardan bırısı daha bu olsa gerek.Hayat acımasız ve en yaralı yanımızdan vuruyor bizi:(
Mayıs 8th, 2008 - 14:49
Bizde en yaralı ve har’lı yanlarımızı böyle zamanda gidipde bir güvenilmeze teslim ederiz hep…
Bu daha fazla iç acısına sebeb oluyor !..