KalemKurusu

‘’O yok ama Hayal var…’’
Sabah öpülerek uyandırılıyorum.Öyle bir öpüş ki sıcaklığıyla içimi titretiyor.Kalkıp elimi yüzümü yıkıyorum. Odama geldiğimde ‘Günaydın Güzellik’ diyor Hayal bana…  Üzerimi değiştirip okula gidiyorum.Bütün gün Hayal’in özlemiyle geçiyor.Derslerden hiçbir şey anlamıyorum.Bedenim sınıfta aklım Hayal’de…Onu seviyorum…  Okul bitiyor.Otobüs durağına yürürken bir anda karşıma hayal çıkıyor.Elinde bir buket çiçek,gözleri gözlerimde…Öyle bir sarılıyor ki bana…Yerkürede sonsuz şiddette bir deprem oluyor.Aşkımız yeri göğü inletiyor…  Birlikte sahile gidiyoruz.Banklara oturup usulca denizi seyrediyoruz.Hiç konuşmuyoruz.Konuşmamak çok şey anlatıyor ikimize de. Bu güne kadar hiçbir akla gelmemiş,hiç kullanılmamış,tertemiz kelimeleri sessizlikle anlatıyoruz birbirimize… Sonra sıkılıyoruz. Havada soğumuş zaten. Güneş batmak üzere… Üzerindekini çıkarıp bana veriyor.Üşümesine dayanamıyorum.Kalkıp eve gidiyoruz.Kapıyı açıp içeri girdiğimiz anda bana sarılıyor.Öyle bir sarılıyor ki melekler kıskanıyor bizi.
Beraber film seyrediyoruz.Ben ağlarken sarılıyor bana Hayal…
Zamanın nasıl geçtiğini fark etmiyoruz.Gözlerimizden uyku akıyor.
Kalkıp üzerimi değiştiriyorum.Peşimden geliyor.Sonra yatıyoruz.
Hayal’in kollarına yatıyorum.Kolları annemin kollarından daha sıcak.Nefes alışını ve kalp atışlarını hissediyorum.Kalp atışları daha önce kimsenin duymadığı bir müzik gibi geliyor kulağıma.Benim müziğim…Bizim müziğimiz…
Birden ağlamaya başlıyorum.Bana sarılıyor.Elleriyle saçlarımı okşarken kulağıma ‘seni seviyorum’ diye fısıldıyor.Ben mest oluyorum…
Sonra beni öpüyor Hayal…O sıcak öpüşlerini o kadar çok seviyorum ki…Dayanamıyorum ve kendimi kollarındaki sonsuz boşluğa bırakıp rüyaya dalıyorum…
Yalan…
Hiçbir sabah kimse beni öperek uyandırmıyor.Her yeni güne lanet ederek zorunlu kalkıp elimi yüzümü yıkıyorum.Odama geldiğimde…loş ve soğuk bir oda ‘hoşgeldin’ diyor bana…Yalnızım…
Okula gidiyorum.Aklım karmakarışık.Öğretmenin sesi beynimde uğulduyor.Bedenim sınıfta aklım dünyanın diğer ucunda…
Okul bitiyor ve ben yalnız başıma yürüyorum otobüs durağına.Karşıma bir buket çiçekle çıkacak kimse yok.Eve geliyorum.Yemek yiyorum ama tat yok.Sanki toprak çiğniyorum…
Akşamı zor ediyorum.Bir an önce günü bitirmek istiyorum.Eskiden annem ‘ Hadi yat artık geç oldu’ dediğinde uyumak istemezdim.Şimdi uyumak için can atıyorum…
Yatağıma yatınca kollarında ağlayabileceğim,kulağıma ‘seni seviyorum’ diye fısıldayacak bir hayal yok…Kabuslarla uyanıyorum.Kimsenin umurunda değil.Ben hiçbir gece bir Hayal’in kollarında uyumuyorum.Yalnızlığımın kollarında uyuyorum ve her gece kendimi karanlığın sonsuz boşluğuna bırakıyorum…
‘’Hayal yok…O’da yok…Yalnızlık var…Yetmez mi?’’