KalemKurusu

Ne gariptir değil mi aslına bakınca herşeye.Bazen bana öyle geliyor,aslında çoğu kez öyle geliyor.Tek bana mı öyle geliyor yoksa herkeste de aynı mı bilemiyorum.Çoğu insanada öyle geldiğini aslında çok iyi biliyorum.Ama itiraf evet itiraf etmek zordur…Hayat çok acımasız değil mi?Evet öyle aslında bir o konunun içine girip çıkmak aslında çıkamamak istemiyorum.Onun için o tarafını biraz geri plana atıyorum.Ben garipliğinden bahsetmek istiyorum.Kaç katagoride yaşıyoruz bilmiyorum. Yukarda ki bizi ne zaman yanına alır yada biz kaçıncı sıradayız onuda düşünmek istemiyorum. Ama ne gariptir ki ilk sırada olanarlada olmıyanlarlada, elinden geleni yapanlarlada, kötü olanlarlada, iyi olanlarlada aynı havayı soluyorum.Ve aslında bi başlangıç noktamız var ve birde bitiş noktamız. Ortası biraz karışık salata gibidir.Herkesin farklıdır ama bazı şeyler dışında.Herkes üzülüyor değil mi?ama herkes. En zengini de üzülüyor,en fakiride. Ama dediğim gibi herkes farklı bi şekilde üzülüyor. Kimi çalınan üç kuruşluk parasına, kimi giden milyonlarına, kimi kaybedilen bir sınava, kimi giden ikinciliğine üzülüyor.Ama en komik olan nedir biliyormusunuz onlar ölüyor bizde. Ve dahada kötüsü ne biliyormusunuz göz yaşlarımızın tadı aynı. Bugün benim olsun diyorum. Kendime armağan ediyorum bugünü. Tüm zamanımı bugün harcamak istiyorum.İçimde kalanları pişmanlıklarımı, sevinçlerimi…hepsini bugün yaşamak istiyorum. Dünden de tasarlamıştım zaten neler yapacağımı.Sabah erkenden kalkacaktım,önce güzel bir kahvaltı yapacaktım,sonra biraz maillerime bakacaktım bilgisayarımdan, arkdan güzel bir müzikle duş yapacaktım, en sevdiğim siyah tshirtmü giyecektim,altına en sevdiğim pantolonumu giyecektim,ayakkabı olarak evet yeşil conversimi giyecektim.Soğuk bir duş aldıktan sonra evde bir iki turladım,evet aklımdan geçenleri yapmak için daha çok erkendi. Saat yediyi kırkbeş geçiyordu.Aklımdan onu aramak geçiyordu.Erken değilmiydi…değildi aslında çok geç kalmıştım belkide,şimdiye kadar çoktan aramalıydım onu.Ama geçte kalmamıştım bunu yapmalıydım boşver saati diyorum içimden ara ara hadi durma diyor bir yanım,bir yanımda dur o seni hiç aramadı ama hiç sormadı.Hatalıyız ikimizde ama çokta fazla gururluyuz.Yapamadıkher nedense bugüne kadar.Kaç gün kaç saat olmuştu hepsini hatırlıyorum.Neler söylediğini neler söylediğimi herşeyi biliyorum….hepsi aklımda aman tanrım yapmalıymıydım bilemiyorum.Yap diyordu bir yanım haydi durma yap içindekileri,ama diğer yanım saçmalama diyordu.Evet diğer yanım daha ağır bastı ve hemen bir dolmuşa binip oraya dağrı yol aldım.Aslında kendime ait bir arabamda vardı ama yolda cayarsam diye geri dönmiyeyim diye ona binmedim bu daha sağlamdı.Geri dönüşü yoktu olmasında diyordu bir yanım. Ve yavaş yavaş gidiyordu koca dolmuş. Herkeste bir telaş mı vardı yoksa o benden mi kaynaklanıyordu. Herkes bana bakıyordu sanki. Evet bu sefer becerecek yapacak,gidiyor diyorlardı sanki gözleri. Bi taraftakiler bunlar genelde ayakta kalanlardı sanki ne yapıyor bu yanlış yapıyor der gibiydiler. Ama ben daha çok yaklaşıyordum, gidiyordu gidiyordu ve gidiyordu… Birden yanıma değişik bir adam oturdu. Yüzü pek garipti bugüne kadar gördüğüm kişilere benzemiyordu. Neyse deyip kuruntu yapmamam gerekiyor dedim içimden.Artık on beş dakikalık bir yolum kalmıştı. İçimde bir sevinç vardı. Aniden yanımdaki kulağıma eğiliğ yanlış bir yol evladım diyince irkildim. Efendim dedim… O da yanlış ldu bugün senin günün değil bügün bunları yapmamlıydın gerçi yapmasanda bu olacaktı.Hiçbir şey Anlamıyordum.Ne demek istediğinizi bir türlü anlamıyorum dedim biraz açarmısınız… Tabi dedi yanlış oldu güzel kızım bugün gidicisin.Evet gidiyorum diyordum, pişmanlığımıı belkide niye olduğunu bilmeyere gidiyordum.Bana bakıp öyle değil dedi onbeş dakikalık yolun mı kalmıştı. E eeee evet dedim siz nerden derken.Sözünü bitirmeden artık o vakit yok artık hiçbir vaktin yok bir dakikan aldı güzel kızım….Ve ben yine bir şey anlamıyordum. Deli deyip önüme döndüm.Yanıma baktım birkaç saniye sonra yoktu,ayağıya kalktım gözüm onu aradı ama bulamadım.Osıralar zaman geriye sayıyormuş.Ve tam birkaç saniye sonra büyük bir kaza,alevler neolduğunu anlamadan yere yığıldım.Gözümü açtım son defa olduğunu biliyordum.Birkaç şey düşüşnmek istedim olanlara dair.Sanırım o gelen azraildi,bana haber verip gitti.Peki ya diğerleri onlarda ölecekti.Ama yukardaki bunu belilermişti.Bana onlara bakmadan yaşantımıza, emellerimize, nereye gittiğimize bakmadan aynı yerde hepimiz gidiyordukYaşam işte ne garip diyordum içimden.Çok kan kaybediyordum,yanımdakilerde öyle aynı şekilde… Ama ben artık kendimi düşünüyordum.Bugün benim değil,bitiyordu herşey damla damla akan kanım gibİ.Aklımdakiler olmamıştı ona gidememiştim,tek suçum onu gerçekten çok sevmekti,ama birtürlü becerememdi.O da geçen zamandan usanmıştı bende…Ama ben ona gidememiştim ve o bu olanları asla bilmeyecekti ama asla.Her şey benimle bitti.Ama hiç sırası değildi.