KalemKurusu

Yaşama amacımsın sen.Nefes almama sebepsin.Arka bahçemde umutla ıslak ekmek bekleyen kuşlar gibiyim seni beklerken.Sanıyorum ki dönüvereceksin sokağın başından.Elinde o sevdiğim kır çiçekleri olacak bahçemdeki gülleri utandıran.Ama bir türlü gelmiyorsun söz verdiğin saatte.Tıpkı söz verdiğin saatte çıkmadığın gibi aklımdan…Uyanmak iterken bir yandan aşkına delice,sensizlik korkum bağlıyor hep beni yatağıma.Yatağıma öyle bir mıhlıyorum ki kendimi,yatak korkar oldu  tenimin keskinliğinden.Şimdi bir huzurla dolsam yemin ederim bırakamam elini huzurun,terk edemem yalnız seni anımsatanı.Şimdi bir huzurla dolsam mümkün değil uyuyamam gece,alıştımyatağıma sinsice giren korkulara.Seni seviyorum..Söylerken huzurum yok.Sadece yaşamama sebepsin.İçimdeki ürpertinin sahibisin.Düşünmeyi yasakladım ötesini kendime.Bir sen ol yanımda.Bir sen ol dünyayı dar eden aşkıma.Uyutmayan sen ol.Bırak düşeyim gözündeki yeşil denize.Bırak kurtaramasın başka hiç bir aşk,boğ beni..Bak boynumdaki dudak izi senin.Elimdeki parmak izi de.En sevdiğim yemeklerin tadı tutmuyor dudağımda bıraktığının yerini.Gel hayat ver!Su bile içemez oldum  silmesin diye bıraktğın izleri..